เมื่อพิสูจน์ได้แน่ชัดแล้วว่าโจวอวี่เหวินวางแผนเล่นงานตนเอง เรื่องจึงไม่ใช่คนตระกูลโจวตามมาหาเรื่องโจวอวี่อันอีกต่อไป แต่เป็นโจวอวี่อันที่จะลงมือจัดการคนตระกูลโจวเสียเอง
เขาประกาศออกไปตรง ๆ ว่า “ฉันก็ว่าแล้วเชียว เมียฉันอยู่ดี ๆ จะเกิดเรื่องได้อย่างไร ที่แท้พวกคุณก็หมายตาทรัพย์สินของบ้านฉันนี่เอง! อย่างไรก็เป็นญาติกันแท้ ๆ จิตใจพวกคุณช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน!”
คราวนี้ท่านอาหกหมดข้อแก้ตัวโดยสิ้นเชิง ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ พยายามแก้ต่างว่า “อวี่อัน นั่นเป็นความผิดของไอ้เด็กเหลือขอโจวอวี่เหวินคนเดียว พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะ...”
โจวอวี่อันคร้านจะฟังเขาปัดความรับผิดชอบ จึงประกาศทันทีว่า นับแต่นี้ไป เขาจะไม่ยอมรับญาติพี่น้องตระกูลโจวอีก
จากนั้นเขาก็ตัดสินใจเรื่องหนึ่งที่ทำให้คนทั้งเมืองตกตะลึง นั่นคือขายที่ดิน
นาข้าวชั้นดีของตระกูลโจว เขาจะไม่เก็บไว้แม้แต่หมู่เดียว ทั้งหมดติดป้ายประกาศขาย
เมื่อถูกถามถึงเหตุผล เขาก็ตอบเพียงประโยคเดียวว่า “ที่นี่ไม่ปลอดภัย มีคนหมายตาเงินของฉันและคิดร้ายต่อครอบครัว ฉันตั้งใจจะพาครอบครัวไปพึ่งพาญาติทางฝั่งมารดาผู้ล่วงลับที่ต่างเมือง”
คนตระกูลโจวยังคิดจะเกลี้ยกล่อม
โจวอวี่อันตวัดสายตามอง “ฉันขายนาชั้นดี พวกคุณจะเอาเงินมาซื้อก็ได้ ไม่อย่างนั้นก็...ไสหัวไป”
พอคนตระกูลโจวได้ยินก็ร้อนใจ
นั่นเป็นสมบัติตกทอดของบรรพบุรุษตระกูลโจวเชียวนะ!
ในยุคนี้ ที่ดินเป็นดั่งชีวิต จะปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือคนนอกแซ่ได้อย่างไร?
เหล่าผู้อาวุโสปรึกษากันแล้วก็รีบกลับบ้านไปหาเงิน
นอกจากที่นาแล้ว โจวอวี่อันยังนำร้านค้าในเมือง แม้กระทั่งคฤหาสน์หลังใหญ่ของจวนโจว ออกประกาศขายด้วย
ไป๋เจินจูร้อนใจ “นายท่าน ทำไมถึงขายแม้แต่บ้านด้วยล่ะคะ? ถ้าหาก...ถ้าหากวันหน้าเรากลับมาล่ะ?”
โจวอวี่อันรู้ดีว่าตนคงไม่กลับมาอีกนาน และต่อให้กลับมา ทรัพย์สินพวกนี้ก็มีแต่จะเป็นภาระ