ซูเนี่ยนออกไปนั่งเล่นตัวต่อกับโจวซั่ว แม่ลูกนั่งชิดกันอยู่บนพรมจนศีรษะแทบชนกัน
โจวอวี่อันพิงขอบโซฟา มือประคองถ้วยชา พลางมองภาพตรงหน้าเป็นระยะ สายตาจับอยู่ที่ท่าทางว่าง่ายหาได้ยากของโจวซั่ว ก่อนจะครุ่นคิดบางอย่าง
ไม่นานนัก เสียงระบบก็ดังขึ้นในห้วงจิต แฝงความทอดถอนใจอยู่หลายส่วน 【โฮสต์ สืบเรื่องกระจ่างแล้ว แม่ของเสี่ยวรุ่ย...ก็เป็นคนดวงซวยเหมือนกัน】
โจวอวี่อันเลิกคิ้ว จิบชาอึกหนึ่ง “หืม? เล่ามาสิ”
【พ่อของเสี่ยวรุ่ยนอกใจตั้งแต่ตอนที่แม่ของเสี่ยวรุ่ยตั้งท้องแล้ว】
【หลังจากนั้นแม่ของเสี่ยวรุ่ยก็เลี้ยงลูกตามลำพัง ไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นไม่เคยโผล่หน้ามาเลยตลอดสามปี จู่ ๆ ตอนนี้กลับปรากฏตัวขึ้นมา เจ้าคิดว่าเพราะอะไร?】
“เพราะอะไร? เมียน้อยมีลูกไม่ได้หรือ?”
【ก็ประมาณนั้น เมียน้อยคนนั้นแท้งหลายครั้งก่อนหน้านี้ จึงตั้งท้องได้ยาก นางอยากทำเด็กหลอดแก้ว แต่ย่าของเสี่ยวรุ่ยไม่เห็นด้วย บอกว่าที่บ้านมีหลานชายอยู่แล้ว จะเสียเงินเปล่าไปทำไม คุณย่ากุมทรัพย์สมบัติของครอบครัวไว้ในมือ เมียน้อยกับพ่อของเสี่ยวรุ่ยจึงได้แต่ทำตามใจนาง】
“เพราะอย่างนั้นถึงได้คิดจะเล่นงานเสี่ยวรุ่ยสินะ?”
【ถูกต้อง ย่าของเสี่ยวรุ่ยประกาศไว้แล้วว่า ขอแค่เมียน้อยกล่อมให้เสี่ยวรุ่ยกลับไปได้ ทำหน้าที่แม่ให้ดี นางก็จะยอมให้ทั้งคู่จดทะเบียนสมรสและเข้าบ้าน เมียน้อยจึงเอาอกเอาใจเสี่ยวรุ่ยทุกอย่าง ซื้อขนมให้ เล่นโทรศัพท์ให้ดู ทั้งหมดก็แค่เสแสร้ง】
“แล้วเรื่องราวเดิมหลังจากนั้นเป็นอย่างไร?”
【หลังจากนั้น...พอลูกชายของเจ้าประสบเหตุ พ่อของเสี่ยวรุ่ยก็คิดจะอาศัยโอกาสนั้นฟ้องแม่ของเสี่ยวรุ่ย โดยกล่าวหาว่านางเลี้ยงลูกไม่ดี แล้วแย่งสิทธิ์เลี้ยงดูไป แต่ตอนนั้นเมียน้อยกลับตั้งท้องโดยไม่คาดคิด ทั้งสองมีลูกของตัวเองขึ้นมา พวกเขาจึงหยุดก่อเรื่องทันที ไม่เคยโผล่หน้ามาอีกเลย】
【แม่ของเสี่ยวรุ่ยเลี้ยงลูกตามลำพัง ชีวิตขัดสนมาก ส่วนเสี่ยวรุ่ย...เด็กคนนั้นได้รับความกระทบกระเทือนทางใจ โรคซึมเศร้ารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ พอเป็นผู้ใหญ่ได้ไม่นานก็ฆ่าตัวตาย】