ทางด้านโจวอวี่อัน พอเลิกงานตอนเย็นก็แวะไปตลาดมืดทันที
ในมิติระบบของเขามีเสบียงเก็บไว้ไม่น้อย แต่ยุคสมัยนี้ไม่ว่าจะซื้ออะไรก็ต้องใช้คูปองอาหาร อีกทั้งเขายังไม่สะดวกก่อไฟทำอาหารเอง
จึงหยิบเสบียงบางส่วนออกจากมิติไปแลกเป็นเงินกับคูปองอาหาร จากนั้นก็ตรงไปยังโรงอาหารของรัฐ ซื้ออาหารใส่กล่องหิ้วกลับบ้าน
เป็นอย่างที่คิด เย็นวันนั้นคนทั้งตระกูลโจวกำลังนั่งล้อมโต๊ะกินข้าวกันอยู่
โจวอวี่อันไม่แม้แต่จะชายตามอง หิ้วกล่องอาหารเตรียมเดินจากไป
บิดาโจวเห็นท่าทีเช่นนั้น สีหน้าก็ขรึมลง
บนโต๊ะ ลูกชายสองคนของพี่ใหญ่โจวไม่ยอมแล้ว พากันร้องเรียกพ่อว่า “พ่อ! พวกเราก็อยากกินหมูตุ๋นซีอิ๊ว!”
“หุบปาก!” พี่ใหญ่โจวหน้าตึง “มีข้าวให้กินก็ดีถมไปแล้ว”
สะใภ้สามแอบเตะโจวคนที่สามใต้โต๊ะแรง ๆ
ทว่าโจวคนที่สามกลับก้มหน้าก้มตาคีบข้าวเข้าปาก ไม่ยอมพูดสักคำ
มารดาโจวเคาะตะเกียบกับชาม “ปล่อยให้เขากินไป! รอให้เงินหมดเมื่อไร ก็ไปกินลมตะวันตกเอาเอง พวกเราอย่าไปยุ่งกับเขา!”
พูดจบก็เร่งให้ทุกคนที่โต๊ะกินข้าวต่อ
……
โจวอวี่อันหิ้วกล่องอาหารกลับเข้าห้อง
พอเวินอวี้เห็นเขา ดวงตาก็เบิกกว้างทันที “เอาเงินออกมาให้ข้า! ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเช่นนี้ บ้านไหนจะทนให้เจ้าผลาญเงินได้ไหว?!”
โจวอวี่อันวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ ล้วงเงินออกจากกระเป๋า นับเป็นปึกแล้วยื่นให้นาง
เขายังพึมพำว่า “เหลือไว้ให้ข้าบ้าง พรุ่งนี้จะได้ซื้ออาหารเช้า อีกอย่าง ท่านอาจารย์หญิงบอกว่าจะมาดูแลเจ้า เจ้าเหลือเงินให้ข้าอีกหน่อย ข้าจะได้ซื้อเนื้อกับผักไปฝากบ้านท่านอาจารย์”