โจวอวี่อันเปิดประตูออกมา หลานชายสองคนยืนอยู่หน้าประตูคนละฝั่ง แต่ละคนถือชามเปล่าไว้ใบหนึ่ง แล้วพูดขึ้นพร้อมกันว่า “อารอง พวกเราก็อยากกินหมูตุ๋นซีอิ๊ว!”
“ไม่ได้บอกให้พวกเจ้าไปหาย่าหรือ? มาหาข้าทำไม”
หลานชายคนโตแหงนหน้าขึ้น พูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่ว่า “ย่าบอกแล้วว่าพวกเราเป็นเด็ก ส่วนอารองเป็นผู้ใหญ่ อารองจะกินคนเดียวไม่ได้นะ!”
หลานชายคนเล็กพยักหน้าตาม “ใช่แล้ว! อารองจะขี้เหนียวไม่ได้นะ!”
“ข้าก็ขี้เหนียวแหละ” โจวอวี่อันพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ไสหัวไป”
พอได้ยินดังนั้น แม่โจวที่อยู่นอกประตูก็ด่าทันที “โจวอวี่อัน! กล้าทำแบบนี้หรือ ตั้งแต่วันนี้ไป บ้านนี้จะไม่ทำกับข้าวให้แกกินแล้ว! คอยดูเถอะว่าแกจะไปหาอะไรกินวันละสามมื้อ!”
“ดีเลย ข้าก็ไม่อยากกินเหมือนกัน” โจวอวี่อันหันกลับไป ยกกับข้าวจานที่แม่โจวเอามาให้เวินอวี้ออกมาเหมือนเดิมทุกอย่าง
พอออกมา เขาก็ปิดประตูดังโครม ปิดกั้นเด็กแสบสองคนนั้นไว้ข้างนอก ไม่ให้เข้าไปแย่งของกิน
เขาวางกับข้าวลง แล้วกลับเข้าไปในห้องกินข้าวเป็นเพื่อนเวินอวี้
แม่โจวยืนด่าอยู่หน้าประตู “เพิ่งแยกบ้านก็ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยแบบนี้แล้ว! ไอ้ตัวผลาญ! ข้าจะคอยดูว่าครอบครัวเล็ก ๆ ของพวกเจ้าจะอยู่กันต่อไปอย่างไร!”
เด็กสองคนได้กลิ่นหอมของเนื้อที่ลอยออกมาจากในห้อง แต่ไม่ได้กินสักคำ จึงเริ่มร้องโวยวายดิ้นพราด
แม่โจวหมดหนทาง ได้แต่ปลอบว่า “รอก่อน! ย่าจะให้คนละหนึ่งเฟินไปซื้อขนมกิน! พอใจหรือยัง หมูตุ๋นซีอิ๊วจะอร่อยสู้ขนมได้อย่างไร!”
เด็กทั้งสองสบตากัน เข้าใจแล้วว่าย่าคงไม่ทำเนื้อให้กิน แต่ถ้ามีขนมกินก็ดีเหมือนกัน
……
สะใภ้สามโจวนั่งมองทุกอย่างอยู่ในห้อง ยิ่งรู้สึกขมขื่นในใจ
ทำไมโจวอวี่อันยังไม่ย้ายออกไปอีกนะ?