เดิมที พี่สะใภ้โจวกับภรรยาของน้องสามก็แค่ฝืนทนเท่านั้น
แต่เช้าวันรุ่งขึ้น โจวอวี่อันออกไปที่ภัตตาคารของรัฐ แล้วหิ้วปาท่องโก๋กับนมถั่วเหลืองกลับมาถุงหนึ่ง ยังมีซาลาเปาไส้เนื้อร้อน ๆ อีกด้วย
กลิ่นหอมขนาดนั้น ผู้ใหญ่ได้กลิ่นแล้วยังพอทนไหว แต่ลูกสองคนของพี่สะใภ้โจวกลับร้องไห้โฮขึ้นมาอีกครั้ง
แม่โจวโกรธจนถลึงตาใส่ ทว่าหลังจากบทเรียนเมื่อวาน นางก็รู้แล้วว่า
ต่อให้ไปขอจากโจวอวี่อัน ก็ขอไม่ได้อยู่ดี
ไม่มีทางเลือก แม่โจวได้แต่ลุกขึ้นไปทอดไข่ให้หลานชายทั้งสองคนในครัว
พี่สะใภ้โจวเห็นว่าลูกมีอะไรกินแล้ว จึงไม่พูดอะไรอีก
ส่วนภรรยาของน้องสามกลับไม่พอใจทันที นางตะโกนเสียงดังว่า “แม่! ลูกในท้องข้าก็อยากกินเหมือนกัน!”
สีหน้าแม่โจวดูย่ำแย่ แต่สุดท้ายก็ทอดให้นางเพิ่มอีกฟอง
กว่าจะสงบลงได้ มื้อเช้ามื้อนี้ก็ผ่านไปอย่างทุลักทุเล
ทว่าโจวอวี่อันเพิ่งออกไปทำงานได้ไม่นาน จ้าวกุ้ยหลานก็หิ้วของมาหาถึงบ้าน
แม่โจวเห็นคนมาเยือน ก็ฝืนยิ้มจนหน้าเบี้ยวกว่าเวลาร้องไห้ “อ้าว กุ้ยหลาน มาทำอะไรหรือ?”
จ้าวกุ้ยหลานยิ้มแย้ม “ข้ามาเยี่ยมเด็กน่ะ พี่สะใภ้โจว ต้องขอบคุณท่านจริง ๆ ที่ใจกว้าง ยกลูกให้ตระกูลหลี่ของเรา คราวนี้ตระกูลหลี่ก็มีทายาทสืบสกุลแล้ว!”
รอยยิ้มบนใบหน้าแม่โจวแข็งค้างในทันที
ยกอะไรให้ใครกัน?!
นางเคยรับปากตั้งแต่เมื่อไรกัน?
จ้าวกุ้ยหลานไม่สนใจว่านางจะยินยอมหรือไม่ หิ้วของเดินตรงเข้าไปด้านใน
นางผลักประตูห้องชั้นเดียวของโจวอวี่อันเบา ๆ “อุ๊ย เสี่ยวอวี้ อาจารย์หญิงมาเยี่ยมเจ้าแล้ว!”
“อาจารย์หญิง!” เวินอวี้เห็นนางก็ยินดีจนเกินคาด “รีบเข้ามาเลย!”
จ้าวกุ้ยหลานเข้าห้อง วางของลง แล้วถูมือไปมา “รีบให้ข้าดูเด็กหน่อย ดูหย่งอันตัวน้อยของเราสิ”
นางรับเด็กมาอุ้ม ท่วงท่าคล่องแคล่วอย่างยิ่ง ปากก็ปลอบเด็กไปพลางถามไปพลาง “เสี่ยวอวี้ กินมื้อเช้าหรือยัง? อาจารย์หญิงเอาของกินมาฝาก”