ในเวลานี้ ภายในวัดร้างนอกเมือง หวังต้าตาวกับพวกอีกสองคนกำลังกินหมั่นโถวที่ซื้อมาจากในเมืองอย่างเอร็ดอร่อย
หวังชุ่ยหลานที่อยู่ข้าง ๆ มองจนกลืนน้ำลายไม่หยุด
เด็กที่หวังซานตาววางทิ้งไว้บนพื้นก็หิวจนร้องไห้จ้า
หวังเอ้อร์ตาวจึงโยนหมั่นโถวลูกหนึ่งไปให้ตามใจ แล้วพูดว่า “รีบเอาไปปลอบเด็กนั่นเสีย! เดี๋ยวพวกเรายังต้องเอาเด็กนี่ไปแลกเงินอีก!”
หวังชุ่ยหลานรีบคว้าหมั่นโถวมาใส่ปาก กัดกินไม่กี่คำก็หมด จากนั้นอุ้มเด็กไปด้านหลังเพื่อให้นม
“หยุด!” หวังซานตาวถลึงตามอง “กล้าหนี เจ้าตายอยู่ที่นี่แน่!”
หวังชุ่ยหลานตัวแข็งทื่อเมื่อถูกตวาด
นางแอบเงยหน้ามองชายสามคนที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อส่วนเกินตรงหน้า ถึงอย่างไรก็ไม่กล้าขยับแม้แต่ครึ่งก้าว ทำได้เพียงหันกลับมา
ผลคือ นางจ้องชายทั้งสามเขม็ง คอยระแวดระวังทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขา จนไม่มีเวลามองเด็กในอ้อมแขนเลยสักนิด
หลังให้นมอย่างลวก ๆ นางก็รีบวางเด็กลงบนพื้น
เมื่อกินดื่มจนอิ่มหนำแล้ว ทั้งหมดก็นั่งรออยู่ตรงนั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน
ส่วนทางโจวอวี่เหวิน เขานำภาพเขียนและงานเขียนอักษรที่บิดาเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอมไปจำนำที่โรงรับจำนำ กว่าจะรวบรวมเงินได้ครบ 100 เหรียญเงินหยวนก็แทบแย่
เขายัดเงินไว้ในอกแล้วรีบออกจากเมือง
เวลานี้ หลิวหู่พาคนไปซุ่มอยู่รอบวัดร้างเรียบร้อยแล้ว รอเพียงให้ปลาเข้ามาติดเบ็ด
โจวอวี่เหวินมาถึงวัดร้างแล้วยกมือเคาะประตู
เมื่อได้ยินว่าเป็นเสียงของโจวอวี่เหวิน หวังต้าตาวจึงออกมาเปิดประตู