โจวอวี่อันกลับเข้าห้อง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเริ่มค้นหาเบอร์บริษัททำความสะอาดที่เคยเรียกมาใช้บริการก่อนหน้านี้
ปกติจะจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดบ้านสัปดาห์ละครั้ง ส่วนงานจิปาถะในบ้านก็เป็นแม่โจวที่จัดการทั้งหมด
ไม่น่าแปลกใจเลยว่าในเนื้อเรื่องเดิม ตอนพ่อโจวล้มขาหักตรงระเบียงก็ไม่ได้จ้างคนมาดูแล กลายเป็นแม่โจวที่ไปคอยดูแลแทน
ก่อนหน้านี้ซูเนี่ยนเคยเอ่ยปากว่าอยากจ้างพี่เลี้ยงมาช่วย แม่โจวก็ลงไปนั่งเช็ดน้ำตาอยู่ในห้องรับแขกทันที จับมือเจ้าของร่างเดิมแล้วร่ำไห้ว่า “เนี่ยนเนี่ยนรังเกียจว่าพวกเราแก่แล้วใช่ไหม? รำคาญที่พวกเราเกะกะสายตาหรือ? พวกเรายังทำงานไหวอยู่เลย จะจ้างพี่เลี้ยงไปทำไม? คิดจะไล่พวกเราไปใช่ไหม?”
ซูเนี่ยนถูกแม่โจวร้องไห้ใส่จนปวดหัว เจ้าของร่างเดิมยังทำหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ คิดว่าซูเนี่ยนไม่ยอมให้เงินผู้ใหญ่
สุดท้ายซูเนี่ยนก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องจ่ายเงินให้แม่โจวเพิ่มอีกเดือนละ 5,000 หยวนเป็น “ค่าเหนื่อย”
แม่โจวรับเงินแล้วก็สมใจ ยิ้มหน้าบานตบอกยืนยันว่า “เนี่ยนเนี่ยนไม่ต้องห่วงนะ แม่เก็บเงินไว้ให้พวกเธอนั่นแหละ! เงินนี้เก็บไว้ ต่อไปก็ต้องยกให้ซั่วซั่วอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
แล้วเจ้าของร่างเดิมล่ะ?
แสร้งทำตัวล่องหนได้สำเร็จ ทั้งได้ใช้เงินที่ภรรยาหามา ทั้งได้รับการปรนนิบัติจากแม่แท้ ๆ เรียกว่ากอบโกยผลประโยชน์ทั้งสองทาง
แต่โจวอวี่อันไม่เล่นด้วยหรอก
เขาพลิกดูความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แล้วนึกถึงอาหารที่แม่โจวทำ
จะว่ารสชาติแย่ก็ไม่ถึงขนาดนั้น แค่ธรรมดา ธรรมดาจนไม่ชวนให้หยิบตะเกียบขึ้นมา