พระชายาฉู่อ๋องก่นด่าพระชายาซื่อจื่ออยู่ในใจจนแทบไม่เหลือคำหยาบ บุตรชายของนางร่างกายแข็งแรงดีชัด ๆ เป็นเพราะสะใภ้เอกคนนี้ไร้วาสนามีบุตรเองต่างหาก ครองตำแหน่งอยู่เปล่า ๆ แต่กลับไม่อาจให้กำเนิดบุตรได้
บัดนี้หลิ่วซื่อเพิ่งเข้ามาก็ตั้งครรภ์แล้ว เห็นได้ชัดว่าปัญหาอยู่ที่ผู้ใด
นางตัดสินใจทันที พลางกล่าวเสียงดังฟังชัดว่า “ใครก็ได้! ย้ายพระชายารองหลิ่วไปเรือนอวี้ฝู เรือนนั้นกว้างขวาง แสงสว่างดี เหมาะแก่การพักครรภ์ แล้วให้คนส่งรังนกกับโสมจากคลังของข้าไปให้บ้าง ขาดเหลือสิ่งใดก็เอ่ยปากได้เลย”
จากนั้นนางชี้ไปยังแม่นมหลี่ ผู้เป็นมือขวาคนสนิทที่สุด “เจ้า ต่อจากนี้ไปจงดูแลอาหารการกินและความเป็นอยู่ของพระชายารองหลิ่วด้วยตนเอง บ่าวหญิงบ่าวชายทั้งหมดให้เจ้าเลือกใหม่ ต้องเลือกคนเฉลียวฉลาดและซื่อสัตย์ ห้ามผิดพลาดแม้แต่น้อย”
พระชายาซื่อจื่อยืนอยู่ข้าง ๆ เล็บจิกฝ่ามือลึกจนเจ็บ แต่บนใบหน้ายังต้องฝืนยิ้ม “เสด็จแม่ตรัสถูกแล้ว... เป็นลูกสะใภ้ที่เลอะเลือนเอง”
ทว่าในใจนางริษยาจนแทบคลุ้มคลั่ง
หลิ่วหย่าเอ๋อร์ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา พอได้ยินว่าตนตั้งครรภ์ นางก็มีสีหน้าตกตะลึง ก่อนจะยกมือปิดหน้าร้องไห้ แล้วกล่าวขอบพระทัยพระชายาฉู่อ๋องครั้งแล้วครั้งเล่า “ขอบพระทัยพระชายาที่ทรงเมตตา... หม่อมฉัน... หม่อมฉันจะดูแลครรภ์ให้ดี ให้กำเนิดบุตรชายคนโตที่แข็งแรงแก่ซื่อจื่อ ไม่ให้พระชายาผิดหวังเพคะ”
“ยังจะเรียกพระชายาอะไรอีก พวกเราก็ครอบครัวเดียวกันแล้ว ในท้องเจ้าคือบุตรคนแรกของเหวินเอ๋อร์ ทั้งยังเป็นหลานชายคนโตแห่งจวนฉู่อ๋อง ล้ำค่ายิ่งนัก ต่อไปขาดเหลือสิ่งใดหรือต้องการอะไรก็บอกข้า ใครกล้ารังแกเจ้า ข้าจะไม่ปล่อยมันไว้แน่!”