องครักษ์ลับกลุ่มนี้ถูกจิ้นจงเรียกตัวมาอย่างลับ ๆ โดยอ้างว่า “ฝ่าบาทมีภารกิจลับสุดยอด” ยามนี้พวกเขาต่างมองหน้ากันไปมา ในใจคิดว่าคงต้องปลอมตัวเป็นบทบาทอะไรสักอย่างเพื่อแฝงตัวเข้าไปในแคว้นศัตรู จึงรับพระบัญชาอย่างเคร่งขรึมทันที ก่อนจะกอดหนังสือนิยายถอยออกไป สีหน้าแต่ละคนหนักแน่นจริงจัง
หลายวันต่อมา พวกเขาก็เข้าวังอีกครั้ง และแน่นอนว่าทุกคนเปลี่ยนโฉมไปจนดูแปลกตา
คุณชายตระกูลใหญ่ผู้สุภาพอ่อนโยนราวหยกงาม บัณฑิตตกอับในชุดคลุมสีเขียวเก่าขาด จอมยุทธ์พเนจรผู้หยิ่งผยองไม่ยอมใคร ศิษย์พุทธในจีวร ถือประคำและออกบวชทั้งที่ยังไว้ผม นักพรตน้อยในชุดเต๋า ถือแส้ปัดฝุ่น.......
โจวอวี่อันทอดพระเนตรแล้วทรงพอพระทัยอย่างยิ่ง ตบพระหัตถ์พลางตรัสด้วยรอยยิ้มว่า “ดี มีกลิ่นอายเช่นนั้นแล้ว”
พระองค์เก็บสีหน้าให้เคร่งขรึม ก่อนตรัสถามอย่างจริงจังว่า “เราถามอีกครั้ง ในหมู่พวกเจ้า มีคนที่หมายปองอยู่หรือไม่ เคยหมั้นหมายแล้วหรือยัง หากมีครอบครัวหรือคนในดวงใจ ตอนนี้ยังออกไปได้ เราจะไม่เอาความเด็ดขาด”
คนที่ยืนอยู่เบื้องล่างยืดหลังตรง ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย พวกเขาล้วนเป็นองครักษ์ลับ ชีวิตเป็นของฮ่องเต้ แล้วจะมีคนรักหรือญาติพี่น้องมาจากที่ใด
“ดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าออกจากวังไป ต่างใช้ความสามารถของตนเข้าใกล้องค์หญิงชิ่งอัน จงทำให้นางชอบพวกเจ้าให้ได้”
เหล่าองครักษ์ลับตกตะลึงยิ่ง มีคนถึงกับหลุดปากร้องว่า “ฝ่าบาท?!”
“ขอเพียงองค์หญิงชิ่งอันชอบพวกเจ้า พวกเจ้าก็เป็นราชบุตรเขยได้ ไปเถิด”
สมองของเหล่าองครักษ์ลับอื้ออึงไปหมด
“ภารกิจลับ” ที่ขันทีจิ้นจงพูดถึง ที่แท้คือ…ให้ไปเป็นราชบุตรเขยขององค์หญิง?!
นี่มันโชคหล่นทับ ไม่สิ ทองคำหล่นใส่หัวชัด ๆ!
พวกเขาคุกเข่ารับพระบัญชาทันที ตื่นเต้นจนเสียงสั่น