ชาติที่แล้วหลิ่วหย่าเอ๋อร์มีเพียงรูปร่างหน้าตาสะอาดสะอ้านชวนมอง ชาตินี้เมื่อนางผูกมัดกับระบบ ก็แลกยาเพิ่มความงามมาตั้งแต่เนิ่น ๆ ใบหน้าจึงยิ่งงดงามประณีต ผิวพรรณผุดผ่องดุจหยกเนื้อดี คิ้วตางามราวภาพวาด
ยามนี้นางเปลี่ยนมาสวมชุดวังอันวิจิตรที่พระชายาอ๋องฉู่ส่งคนมามอบให้ ทั้งยังประดับปิ่นมุกและเครื่องประดับหยก ยิ่งขับให้โฉมงามเปล่งประกายเจิดจ้า ทุกอิริยาบถล้วนชวนหลงใหล
เมื่อโจวอวี้เหวิน ซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องฉู่ ผลักประตูเข้ามา สิ่งที่เห็นก็คือภาพเช่นนี้ สาวงามพิงกายอยู่ใต้แสงโคม ก่อนเยื้องย่างเข้ามาหาเขาอย่างอ่อนช้อย ดวงตาพราวระยับราวกับจะเกี่ยววิญญาณของผู้คนไปได้
ทว่าอย่างไรเสีย เขาก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้ประสบการณ์
เขายืนอยู่ตรงปากประตู แววระแวดระวังวูบผ่านดวงตา
นี่อาจเป็นแผนหญิงงามที่ฮ่องเต้เฒ่าวางไว้เพื่อล่อเขาหรือไม่?
หลิ่วหย่าเอ๋อร์กลับคล้ายไม่รู้สึกถึงสายตาพินิจของเขา นางยอบกายคารวะอย่างเรียบร้อย “หม่อมฉันคารวะซื่อจื่อเพคะ”
โจวอวี้เหวินตั้งสติแล้วก้าวเข้าไป ยกมือประคองนางไว้พอเป็นพิธี “ไม่ต้องมากพิธี เจ้าชื่อหย่าเอ๋อร์ใช่หรือไม่?”
“เพคะ ฝ่าบาท”
“เช่นนั้นต่อไปข้าจะเรียกเจ้าว่าหย่าเอ๋อร์”
หลิ่วหย่าเอ๋อร์ก้มหน้า ใบหูแดงเรื่อ ส่งเสียง “อืม” เบา ๆ เสียงแผ่วประหนึ่งยุงบิน แต่กลับเย้ายวนใจได้อย่างพอเหมาะ
โจวอวี้เหวินจับมือนางให้นั่งลงข้างตั่ง สายตาจับจ้องใบหน้าของนาง น้ำเสียงเจือแววหยั่งเชิงอยู่หลายส่วน “หย่าเอ๋อร์งดงามถึงเพียงนี้ ฝ่าบาท...เหตุใดจึงยอมพระราชทานเจ้าให้ข้า?”
หลิ่วหย่าเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายวาววับ “ฝ่าบาทตรัสว่า ทรงเห็นความสามารถของซื่อจื่อเพคะ”
โจวอวี้เหวินแสร้งทำเป็นประหลาดใจ เอนกายไปด้านหลังเล็กน้อย “เห็นความสามารถของข้า? ข้าก็เป็นเพียงเชื้อพระวงศ์คนหนึ่ง...”