พระสนมกุ้ยเฟยหยุนอุ้มโจวอวี่อันมาถึงตำหนักของฮองเฮา ขันทีเฝ้าประตูตำหนักมีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัดและคิดจะเข้าไปขวาง
พระสนมกุ้ยเฟยหยุนไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง ขันทีร่างกำยำสองคนที่ติดตามอยู่ด้านหลังพลันก้าวไปข้างหน้า ผลักขันทีเฝ้าประตูออกไปคนละด้าน
นางอุ้มโจวอวี่อันก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปตรง ๆ ปากก็ด่าพลางว่า “ไร้มารยาทสิ้นดี! ไม่รู้ว่าฮองเฮาทรงอบรมบ่าวไพร่อย่างไรกัน
ข้าพาองค์ชายหกมาเยี่ยมจิ้งอ๋องซึ่งเป็นพระเชษฐา ด้วยความหวังดีแท้ ๆ กลับถูกพวกบ่าวชั้นต่ำตาไร้แววอย่างพวกเจ้าขวางไว้ด้านนอกอย่างนั้นหรือ?”
นางกำนัลในตำหนักฮองเฮาตกใจจนหน้าซีด รีบวิ่งเข้าไปรายงาน
ทว่านางกำนัลเพิ่งยกม่านตำหนักด้านในขึ้น คำว่า “เหนียงเหนียง” ยังไม่ทันเอ่ยจบ พระสนมกุ้ยเฟยหยุนก็เดินอาด ๆ เข้ามาแล้ว
ดวงตาของฮองเฮาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา พอได้ยินเสียงฝีเท้า นางก็เงยหน้าขึ้นฉับพลัน สบเข้ากับใบหน้างดงามเจิดจ้าและโอหังของพระสนมกุ้ยเฟยหยุนพอดี
พระสนมกุ้ยเฟยหยุนมองฮองเฮา พลางคิดในใจว่า คงไม่ได้ตายไปแล้วจริง ๆ หรอกนะ?
นางเป็นคนเก็บคำพูดไว้ในใจไม่เก่งอยู่แล้ว ยังไม่ทันคิดจบ ปากก็ชิงเอ่ยออกไปก่อน “จิ้งอ๋อง...สิ้นแล้วหรือ?”
“เจ้าพูดเหลวไหลอะไร!” ฮองเฮาลุกพรวดขึ้น ชี้หน้าพระสนมกุ้ยเฟยหยุนแล้วตวาดเสียงแหลม “คนมา! ตบปากนางให้ข้า! นังหญิงชั้นต่ำกล้าสาปแช่งโอรสของข้า!”
แม่นมสองคนข้างกายฮองเฮาพับแขนเสื้อขึ้นทันที ก่อนพุ่งเข้าหาพระสนมกุ้ยเฟยหยุนอย่างดุดัน
แต่พระสนมกุ้ยเฟยหยุนเป็นใครกัน?
นางบิดกายหลบไปอยู่ด้านหลังฮ่องเต้เฒ่า มือเรียวคว้าแขนเสื้อฉลองพระองค์มังกรไว้ เสียงพลันเจือความน้อยเนื้อต่ำใจสามส่วน ออดอ้อนเจ็ดส่วน
“ฝ่าบาท! ขอพระองค์ทรงให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วยเพคะ!