ตอนกินมื้อเย็น มีคุณปู่คุณย่าอยู่เป็นเพื่อน เสี่ยวรุ่ยจึงมีความสุขมาก
ความรู้สึกที่ได้รับความใส่ใจทำให้เขาลืมคิดถึงแม่ไปชั่วคราว
แต่พอตกกลางคืน เมื่อนอนอยู่ในห้องสวยงามที่คุณย่าจัดเตรียมไว้ให้ รอบตัวกลับเงียบสนิท ห้องก็กว้างใหญ่จนน่ากลัว
เขาเริ่มคิดถึงแม่
คิดถึงเสียงที่แม่เล่านิทานให้ฟัง คิดถึงมือของแม่ที่ตบหลังเขาเบา ๆ กล่อมจนหลับ
คิดไปคิดมา เขาก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมาเล็กน้อย
“พ่อ...” เขาร้องเรียกเสียงเบา
ไม่มีใครตอบ
“คุณน้าหลิน...” เขาเรียกอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังขึ้นหน่อย
ก็ยังไม่มีใครมา
เขากุมท้องลุกขึ้นนั่ง เหงื่อเย็นเริ่มผุดบนหน้าผาก
ต้องเป็นเพราะห้องกว้างเกินไปแน่ พวกเขาถึงไม่ได้ยิน
เขากัดฟัน เท้าเปล่าแตะพื้นแล้วค่อย ๆ ขยับไปยังห้องข้าง ๆ มือเล็กเคาะประตู “ก๊อก ๆ ๆ”
“พ่อ... ผมปวดท้อง...”
เคาะอยู่นาน แต่ข้างในไม่มีเสียงตอบรับแม้แต่น้อย
เขาพยุงตัวกับกำแพง ค่อย ๆ ขยับลงไปชั้นล่างเพื่อเคาะประตูห้องของคุณปู่คุณย่า
“คุณปู่... คุณย่า...”
ผู้เฒ่าทั้งสองนอนหลับไม่สนิท เมื่อได้ยินเสียงก็รีบเปิดประตู ทันทีที่เห็นหลานชายตัวน้อยหน้าซีดเผือด เหงื่อท่วมศีรษะ ริมฝีปากสั่นระริก
“โอ๊ย หลานรักของย่า!” คุณย่าเสี่ยวรุ่ยอุ้มเขาขึ้นมาทันที ก่อนหันไปตะโกนขึ้นไปชั้นบน “หูหนวกกันหรือไง?! เด็กเคาะประตูตั้งนานยังไม่ได้ยินอีกหรือ!”
ในห้องชั้นบน พ่อของเสี่ยวรุ่ยกับหลินรั่วรั่วได้ยินเสียงเคาะประตูตั้งแต่แรกแล้ว
“คงไม่อยากนอนคนเดียว เลยงอแงน่ะ อย่าไปสนใจ ต้องฝึกให้ลูกช่วยเหลือตัวเองได้”
พ่อของเสี่ยวรุ่ยขี้เกียจดูแลลูกอยู่แล้ว ที่แย่งเสี่ยวรุ่ยกลับมาก็เพื่อให้ผู้เฒ่าทั้งสองดีใจ จะได้ให้เงินเขามากขึ้น