แม่ของเสี่ยวรุ่ยมองโทรศัพท์ เธอรู้แล้วว่าควรทำอย่างไร
เธอกดโทรออกไปยังหมายเลขนั้น
「ฮัลโหล?」เสียงพ่อของเสี่ยวรุ่ยดังมาจากปลายสาย แฝงความรำคาญอยู่เล็กน้อย 「มีอะไรอีกล่ะ?」
「คุณจะพาเสี่ยวรุ่ยไปเลี้ยงใช่ไหม?」น้ำเสียงของแม่เสี่ยวรุ่ยสงบนิ่งจนน่ากลัว
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะอย่างลำพองดังขึ้น 「ว่าไง คิดได้แล้วหรือ? ในที่สุดก็รู้ตัวสินะว่าดูแลลูกไม่ไหว เลยจะยกลูกให้ฉัน? ถ้าทำแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้วแท้ ๆ ดันหาเรื่องจนถึงตอนนี้...」
「ใช่ วันนี้หลังเลิกเรียน คุณมารับเขาไปได้」
「จริงเหรอ?!」เสียงพ่อของเสี่ยวรุ่ยสูงขึ้นทันควัน ความยินดีที่เก็บซ่อนไว้แทบไม่อยู่ 「ยังพอรู้จักคิดนี่! ถ้าเธอรู้ความแบบนี้ตั้งแต่แรก ฉันจะหย่ากับเธอได้ยังไง? เธอ...」
「ส่วนเสื้อผ้าอะไรพวกนั้น ฉันคิดว่าคุณมีเงินขนาดนี้ คงไม่อยากได้เสื้อผ้าถูก ๆ ทางฉันหรอกใช่ไหม?」
「แน่นอน! ลูกชายฉันมาอยู่ด้วยทั้งที ฉันก็ต้องซื้อของใหม่ให้หมดสิ! อาดิดาส ไนกี้ อยากได้อะไรก็ซื้อให้ทั้งนั้น!」
「ถ้าอย่างนั้นก็ดี」
เธอวางสายอย่างเด็ดขาด
บ่ายวันนั้น ที่หน้าโรงเรียนอนุบาล
พ่อของเสี่ยวรุ่ยสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกสีฉูดฉาด ใส่แว่นกันแดดกับสร้อยทองเส้นโต ขับรถเบนซ์มาจอดหน้าโรงเรียนอนุบาลตรงเวลา
เสี่ยวรุ่ยสะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็ก พอออกจากประตูก็เห็นรถเบนซ์คันใหม่เอี่ยมของพ่อ ดวงตาเป็นประกาย เขาคว้ามือโจวซั่วแล้วร้องอย่างตื่นเต้นว่า 「ซั่วซั่ว! พ่อมารับฉันแล้ว!」
เขาดีใจจนวิ่งตรงไปทางนั้น
พ่อของเสี่ยวรุ่ยอุ้มลูกชายขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม 「เสี่ยวรุ่ย แม่บอกว่าต่อไปลูกจะมาอยู่กับพ่อ ดีใจไหม?」