โจวซั่วเห็นเสี่ยวรุ่ย ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “เสี่ยวรุ่ย! ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที! ข้าคิดถึงเจ้าจะแย่แล้ว!”
แต่เสี่ยวรุ่ยกลับดูหงอยเหงา ศีรษะเล็ก ๆ ก้มต่ำ “ข้าป่วย ถึงไม่ได้มา”
“เจ้าเป็นอะไรไป?” โจวซั่วขยับเข้าไปใกล้ ขมวดคิ้วน้อย ๆ พลางพินิจดูเขา
เสี่ยวรุ่ยส่ายหน้า จู่ ๆ ดวงตาก็แดงก่ำ น้ำเสียงเจือสะอื้น “ซั่วซั่ว ข้าคิดถึงแม่แล้ว”
“เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปบ้านแม่สิ!” โจวซั่วตอบอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา
เสี่ยวรุ่ยเม้มปาก น้ำตาคลออยู่ในดวงตา “ท่านย่าไม่ยอมให้ข้าไป พวกเขาบอกว่า...ต้องรอให้อาหลินคลอดน้องชายก่อน แต่ข้าไม่อยากอยู่ที่นั่นแล้ว ข้ารู้ว่าพวกเขาไม่ชอบข้ากันทั้งนั้น”
โจวซั่วชะงักงัน “หา? ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นเล่า?”
เสี่ยวรุ่ยจูงมือโจวซั่ว หลบไปอยู่หลังสไลเดอร์ แล้วเล่าเรื่องราวในช่วงหลายวันนี้ให้ฟังอย่างละเอียด
อาหลินด่าว่าเขาเป็นลูกอกตัญญู บิดาไม่สนใจเขา ส่วนท่านย่าบอกว่าพอมีหลานคนใหม่แล้วจะส่งเขากลับไป
โจวซั่วฟังจนตาโตขึ้นเรื่อย ๆ “ไม่ได้! แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด! พวกเขาเกินไปแล้ว!”
เสี่ยวรุ่ยสูดจมูก เช็ดน้ำตา “เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่?”
เสี่ยวรุ่ยบอกแผนของตน คราวนี้โจวซั่วกลับเป็นฝ่ายลังเล
แต่เมื่อเห็นท่าทางของเสี่ยวรุ่ย โจวซั่วก็ยังเอ่ยว่า “ข้าช่วยเจ้า! พอใจหรือยัง!”
บ่ายวันนั้น ผู้ปกครองที่มารับเด็กยืนกันเต็มหน้าโรงเรียนอนุบาล
คนที่มารับเสี่ยวรุ่ยคือพี่เลี้ยงประจำบ้านของเขา
ตอนนี้หลินรั่วรั่วคร้านแม้แต่จะแสร้งทำเป็นใส่ใจ เรื่องรับส่งเด็กจึงโยนให้พี่เลี้ยงจัดการโดยตรง
พี่เลี้ยงประจำบ้านยืนรออยู่หน้าประตู ชะเง้อคอมอง ทว่าเด็ก ๆ ถูกผู้ปกครองรับกลับไปทีละคน กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเสี่ยวรุ่ย