พระชายาไท่เฟยแห่งอ๋องฉู่รู้สึกเพียงฟ้าดินหมุนคว้าง เรี่ยวแรงทั่วร่างพลันเหือดหาย
“เป็นไปไม่ได้...เป็นไปไม่ได้...ลูกเวินเอ๋อร์ของข้า...ลูกเวินเอ๋อร์ของข้า!”
นางร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะกลอกตาขึ้นและล้มหมดสติไปทั้งร่าง
โจวหนิงซินรีบยื่นมือประคองพระมารดา
หวังซื่อคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ในสมองเหลือเพียงความคิดเดียว: จบแล้ว ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
โจวอวี้เหวินตายแล้ว จวนอ๋องพังพินาศแล้ว นางซึ่งเป็นพระชายาอ๋องฉู่...ไม่สิ ตอนนี้นางยังไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นภรรยาของสามัญชน เป็นเพียงญาติของขุนนางผู้ต้องโทษเท่านั้น!
จิ้นจงมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนกล่าวเสริมว่า “ด้วยพระเมตตาของฝ่าบาท สินเดิมของฮูหยินทั้งสองให้นำติดตัวไปได้ ส่วนทรัพย์สินอื่นทั้งหมดให้ยึดและส่งเข้าคลังหลวง”
กล่าวจบ เขาก็โบกมือไปทางด้านหลัง
องครักษ์สองนายหามเสื่อเก่าโทรมม้วนหนึ่งเข้ามาในโถง แล้วโยนลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ
ร่างไร้วิญญาณที่ไหม้เกรียมจนดำ มีควันลอยกรุ่น ขดงอจนผิดรูปนั้นคือโจวอวี้เหวิน
“โจวอวี้เหวินผู้ถูกลดฐานะเป็นสามัญชน ข้านำศพกลับมาส่งให้พวกท่านแล้ว รีบเก็บข้าวของเสีย ก่อนตะวันตกดินต้องย้ายออกจากจวนอ๋องฉู่ องครักษ์นอกวังเตรียมพร้อมแล้ว จะเข้ายึดจวนเดี๋ยวนี้”
กล่าวจบ จิ้นจงก็หมุนกายจากไป โดยไม่เหลือบมองแม้แต่น้อย
เหลือเพียงองครักษ์กลุ่มหนึ่งที่กรูเข้าตรวจนับคลังสมบัติและทรัพย์สิน พร้อมติดประกาศยึดทรัพย์ทันที
หลิ่วหย่าเอ๋อร์ทรุดลงกับพื้น เป็นไปได้อย่างไร...เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้?
ชาติก่อนมิได้เป็นเช่นนี้อย่างชัดเจน!
ชาติก่อนโจวอวี้เหวินได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างราบรื่น...เหตุใดชาตินี้ทุกอย่างจึงพลิกผันไปหมด?