อีกด้านหนึ่ง ชีวิตของแม่เสี่ยวรุ่ยกลับไม่ราบรื่นนัก
พ่อของเสี่ยวรุ่ยมารับลูกอีกครั้งในช่วงสุดสัปดาห์
แม่เสี่ยวรุ่ยยืนกรานว่าจะไปด้วย ส่วนเสี่ยวรุ่ยก็กอดมือแม่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
แต่พ่อของเสี่ยวรุ่ยร่างสูงใหญ่ เขากระชากแม่เสี่ยวรุ่ยไว้ ส่วนผู้หญิงที่เป็นมือที่สามก็ฉวยโอกาสอุ้มเสี่ยวรุ่ยวิ่งหนีไป
เสี่ยวรุ่ยถูกพาตัวไปทั้งน้ำตา แม่ของเขาขัดขวางไม่ได้เลย
นางโทรศัพท์หาอีกฝ่ายไม่หยุด แต่อีกฝ่ายไม่รับสาย พอวิ่งไปแจ้งตำรวจ ตำรวจกลับบอกว่าพ่อแท้ ๆ พาลูกออกไปเที่ยว ไม่เข้าข่ายลักพาตัว พวกเขาจึงทำอะไรไม่ได้
เมื่อเสี่ยวรุ่ยกลับมาตอนค่ำ ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปหมด
เขากอดของเล่นใหม่กองใหญ่ เงยหน้าพูดกับแม่ว่า “พ่อบอกแล้วว่าเรื่องในนิทานหลอกลวงทั้งนั้น พ่อพาข้าไปดูบ้านหลังใหม่แล้ว พอตกแต่งเสร็จก็จะให้ข้าย้ายไปอยู่! เตียงในห้องเป็นรูปทรงรถยนต์ด้วย! ท่านเป็นแม่ ส่วนป้าหลินต่อไปจะเป็นภรรยาของพ่อ ข้าจะเรียกนางว่าแม่ก็ได้!”
แม่เสี่ยวรุ่ยโกรธจนตัวสั่น นางคว้าไหล่ลูกชายไว้แน่น “เสี่ยวรุ่ย! แม่ต่างหากคือแม่ของเจ้า เป็นแม่เพียงคนเดียว!”
แต่เสี่ยวรุ่ยกลับถอยหนีเล็กน้อย ก่อนพึมพำเสียงเบา “แต่...พ่อบอกว่าท่านใจแคบ ชอบโมโหอยู่เรื่อย ป้าหลินไม่เป็นแบบนั้น นางพูดจาอ่อนโยน พ่อถึงชอบนาง ไม่ชอบท่าน...”
คำพูดนั้นราวกับน้ำเย็นจัดสาดรดแม่เสี่ยวรุ่ยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
นางมองใบหน้าไร้เดียงสาแต่แสนโหดร้ายของลูก หัวใจพลันเย็นเยียบ
นางอยากตวาดว่า “เจ้าเด็กอกตัญญู! ไสหัวไปให้พ้น!” แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เมื่อนึกได้ว่าเสี่ยวรุ่ยเพิ่งสามขวบ นางก็ฝืนกลืนมันกลับลงไป