อวิ๋นซิ่วซิ่วพยักหน้าอย่างประหม่า มองโจวอวี่อันด้วยความหวั่นใจ กลัวว่าเขาจะโกรธ
ใครจะคิดว่าโจวอวี่อันเพียงยิ้ม แล้วสอดกระเป๋ากลับเข้าไปในถุง น้ำเสียงสบาย ๆ ว่า “ก็ใช้ได้ แต่คราวหน้าซื้อยี่ห้อแอร์เมสดีกว่า แพงกว่า แถมเก็บมูลค่าได้ดีกว่าด้วย”
อวิ๋นซิ่วซิ่วมองเขาอย่างงุนงง “หา?”
“ก็ยี่ห้อนั้นไง...” โจวอวี่อันทำท่าประกอบ “ช่างเถอะ ไว้วันไหนว่างฉันพาไปซื้อ อ้อ อีกไม่กี่วันฉันจะให้คนปรับห้องรับแขกหน่อย จัดไว้ให้เธอเก็บเสื้อผ้ากับกระเป๋าโดยเฉพาะ สีใบที่เธอซื้อวันนี้ไม่เข้ากับเสื้อผ้าที่ใส่ประจำ ต้องซื้อเสื้อผ้าดี ๆ มาเข้าชุดอีกสักหลายชุด”
อวิ๋นซิ่วซิ่วยังคงปฏิเสธเหมือนเมื่อก่อน “ฉันไม่ต้องใช้เยอะขนาดนั้นหรอก อีกอย่างก็ไม่มีที่เก็บ...”
“เธอไม่ต้องการก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ซื้อ ต่อไปเงินของฉันมีแต่จะเพิ่มขึ้น กระเป๋าของเธอก็ต้องเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ไม่อย่างนั้นจะสมฐานะได้ยังไง? รอฉันหาเงินได้อีกก้อน จะซื้อวิลล่าให้เธอย้ายไปอยู่”
อวิ๋นซิ่วซิ่วมองเขานิ่งงันอยู่นาน กว่าจะถามเสียงเบาว่า “ฉันใช้เงินไปตั้งเยอะ...คุณไม่โกรธเลยเหรอ?”
โจวอวี่อันราวกับได้ยินเรื่องตลก เขาหลุดหัวเราะออกมา “ฉันให้พี่หลิ่วพาเธอออกไป ก็เพื่อให้เธอไปใช้เงินนี่แหละ ไม่อย่างนั้นคิดว่าฉันมีเป้าหมายอะไร? เธอเอาแต่เก็บตัวอยู่บ้านทุกวันไม่มีอะไรทำ ต่อไปกลางวันก็ออกไปเที่ยวกับพวกเขา จะช็อปปิง เล่นไพ่ ดื่มชา หรือทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าผากเธอ “แต่มีข้อหนึ่ง กลางวันจะไปเที่ยวที่ไหนก็ได้ ส่วนวงสังสรรค์ตอนกลางคืนห้ามไปเด็ดขาด”