พระสนมกุ้ยเฟยหยุนได้ขึ้นเป็นฮองเฮาแล้ว ทว่าฮองเฮาหยุนคนใหม่กลับยังไม่พอใจ
อันเอ๋อร์ที่นางเฝ้าคะนึงถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันยังไม่ได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาท
“พวกบ่าวไพร่บังอาจนัก! กล้าพูดได้อย่างไรว่าอันเอ๋อร์ของข้ายังเยาว์วัย ไม่เหมาะจะเป็นรัชทายาท?
หมายความว่าอย่างไร? นี่กำลังสาปแช่งให้ฝ่าบาทสวรรคตเร็ว ๆ หรือสาปแช่งให้อันเอ๋อร์ของข้าโตไม่ทันกันแน่?!
แล้วยังอ๋องกงอีก... ถุย! ไอ้ไพร่ที่ไม่กล้าแม้แต่จะผายลมให้ดัง ยังกล้ามาแย่งตำแหน่งกับอันเอ๋อร์ของข้าอีกหรือ?”
โจวอวี่อันนั่งกินขนมกุ้ยฮวาอยู่ด้านข้าง พอได้ยินก็อดบ่นในใจเงียบ ๆ ไม่ได้: เสด็จแม่พูดเสียเหมือนว่าต่อหน้าผู้คนมากมาย ท่านกล้าผายลมเสียงดังอย่างนั้นแหละ
อีกอย่าง ชาติก่อนท่านก็ถูกเขาฆ่าตายแท้ ๆ เขากล้าฆ่าท่าน แล้วจะมีอะไรที่เขาไม่กล้าทำอีก?
แต่ในฐานะบุตรชายผู้กตัญญู เขากลืนขนมในปากลงไป เงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างไร้เดียงสาและว่าง่าย “เสด็จแม่จะร้อนพระทัยไปไยพ่ะย่ะค่ะ? ลูกกลับคิดว่าพระนามฉินอ๋องก็องอาจยิ่งนัก ขอเพียงพระวรกายของเสด็จพ่อแข็งแรง ลูกไม่เป็นรัชทายาทไปตลอดชีวิตก็ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ”
สิ้นเสียงก็มีเสียงหัวเราะกังวานดังมาจากนอกประตูตำหนัก “ดี! อันเอ๋อร์ช่างเป็นบุตรผู้กตัญญูจริง ๆ!”
จักรพรรดิชราก้าวฉับ ๆ เข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลื้มปีติ ก่อนจะอุ้มโจวอวี่อันขึ้นมาในคราวเดียว
“อันเอ๋อร์ของเรารู้ความที่สุด ต่างจากพวกขุนนางเหล่านั้นที่เอาแต่หวังให้เราตายเสียเร็ว ๆ!”
เพราะเรื่องที่ราชเลขาธิการในราชสำนักเก่าเสนอให้อ๋องกงขึ้นเป็นรัชทายาท จักรพรรดิชราจึงอัดอั้นโทสะอยู่เต็มอก เดี๋ยวนี้ยิ่งมองโจวอวี่ผิงไม่เข้าตา ถึงกับไม่อยากเอ่ยถึงอีก
ฮองเฮาหยุนรีบลุกขึ้นต้อนรับ “ฝ่าบาท เสด็จมาทั้งที เหตุใดไม่ให้คนมาบอกก่อนเพคะ?”
“เราก็รีบมาเพราะคิดถึงพวกเจ้าอย่างไรเล่า” จักรพรรดิชราอุ้มโจวอวี่อันไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างโอบฮองเฮาหยุน ครอบครัวสามคนชื่นมื่นพร้อมหน้า
อีกด้านหนึ่ง อ๋องกงโจวอวี่ผิงได้รับอนุญาตเป็นกรณีพิเศษจากจักรพรรดิชราให้พักรักษาตัวในวัง เนื่องจากบาดเจ็บ