พี่ใหญ่โจวกับภรรยาไปถึงห้องโถงใหญ่แล้ว โจวอวี่อันถึงค่อย ๆ เดินเอื่อยเข้ามา “ท่านพ่อ เรียกข้ามามีธุระอันใดหรือ? อ้าว พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ก็อยู่ด้วยหรือ”
สามโจวกับภรรยาก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ก่อนแล้วเช่นกัน
บิดาโจวกระแอม มองเขาเขม็ง “เจ้ารอง ข้าถามเจ้า เจ้าคิดอย่างไรกันแน่? เจ้าตั้งใจแน่วแน่จะให้ลูกชายใช้นามสกุลหลี่ แล้ววันหน้าก็ให้เขาเลี้ยงดูจนส่งท้ายชีวิตหลี่ฝูเซิงกับภรรยาอย่างนั้นหรือ?”
“ข้าแจ้งเรื่องนี้กับผู้บังคับบัญชาที่โรงงานจนเป็นที่รับรู้แล้ว ย่อมคิดให้รอบคอบดีแล้ว”
“เช่นนั้นข้าขอบอกไว้ตรงนี้ ทรัพย์สินของตระกูลโจวจะตกไปอยู่กับคนแซ่หลี่ไม่ได้”
“ท่านพ่อ มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถิด”
“ถ้าเจ้ายืนกรานเช่นนี้ ข้าก็มีแต่ต้องแยกครอบครัว ให้เจ้าย้ายออกไป บ้านหลังนั้นข้าไม่มีทางยกให้เจ้า”
โจวอวี่อันหัวเราะ
“ท่านพ่อ ก็แค่ให้ลูกชายข้าใช้นามสกุลหลี่มิใช่หรือ? ท่านยังมีข้าเป็นลูกชาย วันหน้าจะมีหลานชายเพิ่มให้อีกสักคนไม่ได้เชียวหรือ?”
“เรื่องวันหน้า ใครจะไปรู้”
“...ก็ได้ ในเมื่อท่านเป็นบิดาแท้ ๆ ของข้า ท่านว่าอย่างไรก็เอาตามนั้น ถ้าเช่นนั้นท่านบอกมาเถิดว่าจะแบ่งกันอย่างไร”
“อย่าหาว่าข้าผู้เป็นพ่อไม่เห็นแก่เจ้า รอให้ภรรยาเจ้าพ้นช่วงอยู่ไฟแล้ว เจ้าก็พาพวกนางแม่ลูกย้ายออกไป”
โจวอวี่อันไม่พูด กลับจ้องบิดาโจวไม่กะพริบ
บิดาโจวถูกเขาจ้องจนขนลุก “เจ้า... เจ้ามีความเห็นอะไร?”
“ไม่มีความเห็นหรอก ข้าแค่อยากถามว่า แล้วเรื่องอื่นล่ะ?”
“เรื่องอื่นอะไร?”
“แยกครอบครัวอย่างไรเล่า ท่านจะแยกข้าออกไปคนเดียวเท่านั้นหรือ? แล้วทรัพย์สินในบ้านจะแบ่งอย่างไร? ต่อไปท่านกับท่านแม่จะให้ใครเลี้ยงดู?”
มารดาโจวที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินก็ผุดลุกขึ้นทันที “แบ่งอะไร?! ไอ้ลูกอกตัญญู ยังคิดจะแบ่งสมบัติในบ้านอีกหรือ?!”