มารดาโจวได้ยินเสียงเอะอะก็พุ่งออกมาด้วย พลางตะโกนเสียงแหลมว่า “จ้าวกุ้ยหลานนั่นมันดวงกินผัวกินลูก! เจ้าอยากให้นางมาเป็นตัวซวยจนพวกเราทั้งบ้านตายกันหมดหรือไร?”
“ท่านแม่จะร้อนใจไปไย” โจวอวี่อันเอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อน “ต่อให้เป็นตัวซวย ก็ต้องซวยใส่ข้าก่อนมิใช่หรือ? หลายปีมานี้ข้ายังมีชีวิตอยู่ดีมิใช่หรือขอรับ?”
“เจ้าไป! ไปเปลี่ยนแซ่หลานชายข้ากลับมาเดี๋ยวนี้!”
“ท่านพ่อ ท่านแม่ เรื่องนี้หัวหน้าที่โรงงานต่างก็รู้กันหมดแล้ว กว่าจะจัดการชื่อได้ โรงงานก็ออกหนังสือรับรองให้ ท่านทั้งสองอย่าได้ก่อเรื่องเลย หากเรื่องบานปลาย คนอื่นจะหาว่าตระกูลโจวของเราไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ”
บิดาโจวโกรธจนตัวสั่น พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
โจวอวี่อันยังคิดว่าไม่พอ จึงซ้ำเติมอีกว่า “อีกอย่าง ท่านพ่อท่านแม่ ก็แค่แซ่เดียวเท่านั้น ไยต้องเอะอะกันถึงเพียงนี้? ข้าก็ยังแซ่โจวอยู่มิใช่หรือ ไม่ได้เปลี่ยนแซ่เสียหน่อย เรื่องเลี้ยงดูพวกท่านวางใจได้ ข้าย่อมมีส่วนรับผิดชอบ”
บิดาโจวไม่คิดจะรับฟังแม้แต่น้อย เขาด่ากราดทันที “เจ้า...เจ้าไสหัวไป!”
“ก็ได้ขอรับ” โจวอวี่อันทำตามอย่างว่าง่าย หันหลังเดินออกไปทันที “พอดีข้าจะไปรับเสี่ยวอวี้กับลูกออกจากโรงพยาบาล”
เขาเดินจากไปอย่างไม่ลังเล ทว่าด้านหลังยังมีเสียงด่าทอของบิดามารดาโจวดังไม่หยุด
เมื่อโจวอวี่อันเดินห่างไปแล้ว ภรรยาของลูกชายคนที่สามจึงใช้มือประคองท้อง ค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องโถง
“โธ่ ท่านพ่อท่านแม่ พี่รองก็เหลือเกิน เรื่องนี้จะใช่แค่เรื่องแซ่เสียที่ไหน? ยังมีเรื่องตามมาอีกตั้งเยอะ”