เช้าวันต่อมา โจวอวี่อันไปเรือนหลักเพื่อยกอาหารเช้ามา
บนโต๊ะมีโจ๊กข้าวโพดหนึ่งอ่าง หมั่นโถวข้าวโพดหนึ่งเข่ง ผักดองหนึ่งจาน และไข่ต้มอีก 3 ฟอง
โจวอวี่อันเดินเข้าไปแล้วเอื้อมมือหยิบทันที ไข่ต้ม 2 ฟอง หมั่นโถว 2 ลูก ส่วนผักดองก็ช่างมันเถอะ
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ผักดองนั้นเค็มจนขม แถมยังไม่ได้นำไปผัดน้ำมัน กินแทบไม่ลง
เขาหยิบอย่างคล่องแคล่วฉับไว กว่าแม่โจวจะรู้ตัว ไข่ก็มาอยู่ในมือเขาแล้ว
“เจ้ารอง! ทำอะไรของเจ้า?!” แม่โจวระเบิดอารมณ์ทันที “ไข่เก็บไว้ให้หลานชายคนโตทั้งสองของเจ้านะ!”
โจวอวี่อันชี้ไข่ที่เหลืออยู่บนโต๊ะ “นั่นก็ยังเหลืออีกฟองไม่ใช่หรือ?”
“น้องสะใภ้สามของเจ้ากำลังตั้งครรภ์นะ!”
“ภรรยาข้าเพิ่งคลอดลูกอยู่ไฟ ท่านแม่ไม่ทำของกินแยกให้นางสักอย่าง ข้าก็ไม่ว่าอะไรแล้ว แต่นี่แม้แต่ไข่สักฟองก็ยังหวงหรือ?”
“ก็ไปขอแม่ทูนหัวคนใหม่ของเจ้าสิ!”
แม่โจวกระทืบเท่าด่าทอ “ให้นางทำให้หลานของนางกิน! ส่วนข้า จะทำให้แต่หลานแท้ ๆ ของข้าเท่านั้น!”
“ท่านแม่ อย่าเพิ่งร้อนใจไปสิ”
โจวอวี่อันแกว่งไข่ในมือ เอ่ยเนิบช้า “เด็กคนนี้จะใช้นามสกุลใครก็ไม่มีทางใช้นามสกุลท่าน ท่านจะร้อนใจไปทำไม?”
พูดจบ เขาก็ไม่สนว่าแม่โจวด่าตามหลังอย่างไร ยกอาหารเช้าหันหลังเดินกลับไป
แม่โจวคิดจะเข้ามาแย่ง แต่โจวอวี่อันในตอนนี้ไหนเลยจะถูกหญิงชราชาวบ้านธรรมดาคว้าตัวไว้ได้?
เมื่อกลับถึงห้อง โจวอวี่อันแกะเปลือกไข่ แล้วยัดใส่มือเวินอวี้ “กินเร็ว กินให้พวกนั้นโมโหตายไปเลย”
เป็นดังคาด เสียงด่าทออันดังลั่นของแม่โจวดังมาจากหน้าประตูทันที
ถัดมาเป็นเสียงร้องไห้ของลูกชายสองคนจากบ้านพี่ใหญ่โจว คนหนึ่งอายุ 5 ขวบ อีกคนอายุ 3 ขวบ