มือของโจวอวี่อันยังคงทำงานไม่หยุด เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ท่านก็รู้ว่าพ่อแม่ข้าลำเอียงเพียงใด”
คำพูดนี้ไม่ผิดเลย
ตระกูลโจวมีพี่น้องชายสามคนกับน้องสาวหนึ่งคน โจวอวี่อันเป็นบุตรชายคนที่สอง
พี่ใหญ่เป็นบุตรชายคนโต บิดามารดาจึงให้ความสำคัญ ส่วนคนที่สามเป็นบุตรชายคนเล็ก จึงถูกทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน
ส่วนน้องสี่เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว ยิ่งได้รับความรักเอาใจมาตั้งแต่เล็ก
มีเพียงคนที่สองซึ่งอยู่ตรงกลางเท่านั้น ที่ไม่ได้รับความรักจากทั้งสองฝ่าย เป็นคนที่ถูกละเลยมาตั้งแต่เด็ก
บ้านเดิมของเวินอวี้อยู่ในเมืองข้างเคียง
เมื่อก่อนเจ้าของร่างเดิมขี้เกียจโทรไปแจ้งข่าว คนทางบ้านของนางมักต้องรออีกหลายวันกว่าจะรู้เรื่องจากปากคนอื่น
แต่ตอนนี้คนที่อยู่ในร่างคือโจวอวี่อัน
“เดี๋ยวข้าจะโทรไปหาแม่ยาย ให้ท่านมาช่วยดูแลเจ้าสักสองสามวัน การอยู่ไฟเป็นเรื่องสำคัญ ต้องมีคนในครอบครัวคอยดูแล”
เวินอวี้ไม่คิดว่าโจวอวี่อันจะพูดเช่นนี้
นางเพิ่งคลอดลูก ในใจจึงรู้สึกคับข้องใจและอดบ่นออกมาไม่ได้
นางนึกว่าโจวอวี่อันจะพูดเหมือนแต่ก่อนว่า “แม่ข้ายุ่งมาก” “แม่ข้าก็ลำบาก” หรือ “ผู้หญิงทุกคนก็ต้องคลอดลูกทั้งนั้น เจ้าจะเรื่องมากไปทำไม”
แต่ไม่คิดว่าครั้งนี้โจวอวี่อันจะไม่โต้แย้งแม้แต่คำเดียว กลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากให้ไปรับแม่ของนางมาเสียเอง
แม้จะเพียงคล้อยตามคำพูดของนาง แต่...นี่ก็นับว่าเป็นความก้าวหน้าอย่างหนึ่งแล้ว
เวินอวี้จึงไม่พูดอะไรต่อ เพียงพยักหน้า
โจวอวี่อันมองเวินอวี้ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ภรรยา ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากปรึกษาเจ้า”