โจวอวี่อันเดินเอื่อย ๆ ไปยังตระกูลหลี่ หลายปีมานี้เขามาที่นี่บ่อยจนคุ้นเคยกับทุกซอกทุกมุม พอเดินมาถึงหน้าประตูก็ยกมือเคาะ
เสียงหลี่ฝูเซิงดังมาจากข้างใน “ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาได้เลย”
โจวอวี่อันยิ้มพลางผลักประตูเข้าไป “อาจารย์ อาจารย์หญิง”
หลี่ฝูเซิงกำลังใช้ตะเกียบกินข้าว พอเห็นเขาก็ยิ้ม “เสี่ยวอัน กินข้าวหรือยัง?”
“กินแล้วครับ” โจวอวี่อันพยักหน้า
เขารู้ว่าหลี่ฝูเซิงเพิ่งกลับมาจากทำงานแล้วค่อยหุงหาอาหาร
ตั้งแต่จ้าวกุ้ยหลานป่วย บ้านนี้ก็กินข้าวช้ากว่าบ้านอื่นเสมอ
หลี่ฝูเซิงกลัวว่าอาการของนางจะกำเริบ จึงไม่ยอมให้นางเข้าใกล้เตามานานแล้ว
หลี่ฝูเซิงคีบข้าวเข้าปากคำหนึ่ง ก่อนถามต่อ “มาทำไมล่ะ ภรรยาใกล้คลอดแล้วไม่ใช่หรือ ยังมีเวลาวิ่งมาหาข้าอีกหรือ?”
โจวอวี่อันยิ้มตอบ “อาจารย์ ภรรยาผมคลอดแล้วครับ เป็นเด็กผู้ชายตัวอ้วนจ้ำม่ำ”
สิ้นเสียง เขาก็สังเกตเห็นมือที่กำลังคีบข้าวของจ้าวกุ้ยหลานกำแน่นขึ้นฉับพลัน ร่างกายแข็งค้างไปทันที
มือของหลี่ฝูเซิงที่ถือตะเกียบอยู่ก็หยุดชะงักกลางอากาศ
เขาหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง “ฮะ ๆ... ถ้าอย่างนั้นก็ยินดีด้วย รีบกลับไปดูแลภรรยากับลูกเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้”
“อาจารย์ ที่ผมมาครั้งนี้ก็เพราะเรื่องลูกนี่แหละครับ”
โจวอวี่อันหุบยิ้มแล้วกล่าวอย่างจริงจัง “อาจารย์ช่วยชีวิตผมไว้ ก็เท่ากับเป็นพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดผมอีกครั้ง เป็นศิษย์อาจารย์กันวันเดียว ก็เป็นพ่อลูกกันไปชั่วชีวิต
ต่อจากนี้อาจารย์ก็คือพ่อบุญธรรมของผม ส่วนอาจารย์หญิงก็คือแม่บุญธรรม
เด็กคนนี้ก็เป็นหลานชายของพวกท่าน