เจ้าของร่างเดิมรู้สึกผิดต่อเขา จึงส่งข้าวของไปให้ตระกูลหลี่ฝูเซิงอยู่ทุกสามวันห้าวัน
ไปมาหาสู่กันเช่นนี้ เขากลับบังเอิญเห็นสามีภรรยาคู่นั้นทะเลาะกัน ที่แท้จ้าวกุ้ยหลานได้ยินคำพูดนินทาจากคนนอก จึงปักใจว่าตน “มีลูกไม่ได้ แถมดวงแข็ง” เป็นตัวถ่วงสามี ยืนกรานจะหย่าให้ได้
หลี่ฝูเซิงไม่ยอมท่าเดียว
เจ้าของร่างเดิมเพิ่งรู้จากเรื่องนี้ว่าเพราะอุบัติเหตุ หลี่ฝูเซิงไม่เพียงเสียขาไปข้างหนึ่ง แต่ยังไม่อาจมีลูกได้อีกด้วย
ต่อมา สามีภรรยาหลี่ฝูเซิงรับเด็กทารกเพศชายจากชนบทมาเลี้ยง ผ่านไปได้สองเดือนกว่า
เมื่อเจ้าของร่างเดิมเห็นเช่นนั้น จึงค่อยวางใจลงได้บ้าง
เขาคิดว่า เดี๋ยวนี้ครอบครัวในชนบทที่เลี้ยงลูกไม่ไหวมีมากมาย การรับเด็กมาเลี้ยงสักคนก็ไม่ยากนัก เมื่อมีลูกแล้ว ชีวิตของตระกูลหลี่ก็คงดำเนินต่อไปได้
ใครจะรู้ว่าเด็กกลับมีไข้สูงขึ้นมากะทันหัน ครอบครัวนั้นถึงกับตามมาหาถึงบ้านกลางดึก ปิดประตูโวยวายไม่ยอมไป ยืนกรานว่าจ้าวกุ้ยหลาน “ดวงแข็งจนข่มลูก” แล้วโยนความผิดเรื่องเด็กป่วยให้เธอ
เด็กจึงถูกพาตัวกลับไปเช่นนั้น
จ้าวกุ้ยหลานอาละวาด ไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด
หลี่ฝูเซิงตาแดงก่ำ ง้างมือเธอออกทีละนิ้ว “ช่างเถอะ... ในเมื่อเขาไม่เต็มใจ ก็อย่าฝืนเลย อีกอย่าง เด็กที่พ่อแม่แท้ ๆ ยังห่วงหาอยู่ เราเอาไว้ไม่ได้หรอก รับลูกคนอื่นมาเลี้ยง สักวันพวกเขาก็ต้องมารับกลับไป!”
จ้าวกุ้ยหลานทรุดลงทันที
เธอล้มป่วย หมอบอกว่าเป็น “โรคหลงผิด”
ขอเพียงเห็นลูกของคนอื่น เธอก็คิดว่าเป็นเด็กที่ถูกพาตัวไป แล้วพุ่งเข้าไปแย่งทันที
ไม่ว่าจะในโรงงานหรือตามท้องถนน บ้านไหนอุ้มเด็กแล้วบังเอิญเจอเธอเข้าเป็นต้องตกใจจนเหงื่อแตกทั้งตัว