วันรุ่งขึ้นเป็นวันออกมารับอากาศ หลินเจี๋ยมีรอยเขียวช้ำเต็มหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังหาเรื่องตายต่อไป
ชายร่างกำยำคนหนึ่งติดคุกเพราะฆ่าคน เขาฆ่าเจ้าหนี้ด้วยการแทงเพียงครั้งเดียวจากเหตุพิพาทเรื่องหนี้สิน
หลินเจี๋ยเดินผ่านข้างกายชายคนนั้น ความคิดในใจก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง “ฆ่าคนก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต เป็นเรื่องที่สมควรตามครรลอง คนอย่างแกควรถูกประหารเสียให้รู้แล้วรู้รอด มีชีวิตอยู่ก็เปลืองข้าวเปล่า ๆ ทั้งยังทำให้อากาศเป็นพิษอีก”
ชายร่างกำยำค่อย ๆ หันมา มองเขาราวกับกำลังมองคนตาย
หลินเจี๋ยอยากหนี แต่ปากแข็งขาสั่นไปหมด
ชายร่างกำยำคว้าคอเสื้อเขาแล้วหิ้วตัวขึ้นมา ก่อนเอ่ยทีละคำ “พูดอีกทีซิ?”
ปากของหลินเจี๋ยไวกว่าใจ “ฉันบอกว่าแกสมควรตาย เปลืองข้าวเปล่า ๆ ไอ้สวะอย่างแก...”
ชายร่างกำยำโยนเขาลงถังขยะ
หลังจากนั้น หลินเจี๋ยก็พบว่าตัวเองกลายเป็นหนูที่ใคร ๆ ก็รังเกียจในเรือนจำ
เขามองใครก็ขัดหูขัดตา ปากเอาแต่พูดจาร้ายกาจสารพัด
ทั้งตำหนิว่าขโมยฝีมือห่วยถึงได้ถูกจับ ทั้งว่าแก๊งต้มตุ๋นไร้สมอง แผนหลอกลวงก็ชั้นต่ำ แล้วยังหาเรื่องตำหนิคนอื่นไปทั่ว...
เขาล่วงเกินทุกคนในห้องขังอย่างเท่าเทียม เหยียบเส้นอันตรายได้อย่างแม่นยำทุกเส้น
ต่อให้เป็นคนอารมณ์เย็นแค่ไหน ก็ทนไม่ได้หรอกหากมีใครมาพึมพำก่นด่าข้างหูทุกวัน
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ทำผิดกฎหมายจนต้องติดคุกก็มีไม่กี่คนที่อารมณ์ดี ส่วนใหญ่ก่อคดีเพราะชั่ววูบ
จากนั้นหลินเจี๋ยก็มีแต่บาดแผลไม่เคยขาด
แผลใหม่ทับแผลเก่า วันนี้เบ้าตาเขียวช้ำ พรุ่งนี้มุมปากแตก มะรืนก็เดินกะเผลก
ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ฉวยจังหวะที่ผู้คุมเรือนจำออกตรวจ วิ่งไปเกาะลูกกรงเหล็กร้องทุกข์ บอกว่านักโทษคนอื่นรังแกเขา แล้วขอให้จัดการให้เป็นธรรม