นอกวัง จวนอ๋องฉู่
เสิ่นเยี่ยนฉือนั่งอยู่ในห้องหนังสือของโจวอวี้เหวิน ซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องฉู่ บนใบหน้าประดับรอยยิ้มเคารพนอบน้อมอย่างพอเหมาะ
วันนี้องค์หญิงชิ่งอันผิดนัด การล่องเรือชมทะเลสาบที่ควรได้ไปด้วยกันจึงเป็นอันต้องยกเลิก ทว่าเขาไม่เพียงไม่ขุ่นเคือง กลับยิ่งยินดีเสียอีก
เขาลุกขึ้นประสานมือคำนับโจวอวี้เหวินอย่างนอบน้อม “ขอแสดงความยินดีกับซื่อจื่อ ฝ่าบาททรงแต่งตั้งพระสนมลี่เป็นฮองเฮา นี่ชัดเจนว่าเป็นการประกาศแก่ใต้หล้าว่า ฝ่าบาททรงทราบดีว่าพระวรกายมีปัญหา อีกทั้งไร้ผู้สืบทอด บัดนี้วันที่ซื่อจื่อจะขึ้นครองราชย์ก็อยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว”
โจวอวี้เหวินนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือไม้จื่อถาน เมื่อได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดัง พลางยื่นมือออกไปทำท่าประคองเขา “เยี่ยนฉือเกรงใจไปแล้ว เมื่อข้าได้ขึ้นนั่งบนบัลลังก์นั้น ย่อมไม่ทำให้เจ้าผิดหวังแน่นอน เพียงแต่เรื่องชิ่งอัน...”
“ซื่อจื่อโปรดวางใจ” องค์หญิงรับปากจะไปล่องเรือกับข้า แสดงว่านางมีใจให้ข้าอยู่บ้าง ข้าจะกล่าวคำดี ๆ แทนซื่อจื่อต่อหน้าองค์หญิงให้มาก ให้พระนางช่วยทูลเสนอเรื่องของซื่อจื่อต่อหน้าฝ่าบาทให้บ่อยครั้ง”
ทั้งสองหารือกันเสียงเบาอีกพักใหญ่ ว่าจะควบคุมนิสัยองค์หญิงชิ่งอันอย่างไร และใช้ประโยชน์จากความไร้เดียงสาของนางอย่างไร จากนั้นเสิ่นเยี่ยนฉือจึงค่อยขอตัวลาอย่างนอบน้อม
เขาจัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อยแล้วก้าวออกจากห้องหนังสือ เพิ่งเลี้ยวผ่านระเบียงมา สาวใช้คนหนึ่งที่ก้มหน้าก้มตาก็เข้ามาหาอย่างเงียบเชียบ นางยอบกายคำนับ ก่อนนำทางเขาผ่านระเบียงคดเคี้ยวไปยังซุ้มประตูที่เชื่อมระหว่างเรือนหน้ากับเรือนหลัง