ชีวิตของโจวอวี่อันดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบยิ่งนัก: ว่าราชการ ตรวจฎีกา ไปเสวยมื้อเย็นที่ตำหนักฮองเฮา และบางครั้งก็ใช้เวลาอยู่เป็นเพื่อนองค์หญิงชิ่งอันที่เข้าวังมาถวายคำนับ
พระสนมลี่ บัดนี้ควรเรียกว่าฮองเฮาแล้ว นับแต่วันได้รับการสถาปนาเป็นฮองเฮา นางก็ราวกับแช่อยู่ในโถน้ำผึ้ง ทั่วร่างแผ่ซ่านด้วยความสุขสมใจที่ได้เชิดหน้าชูตา
แต่ก่อนนางเป็นเพียงพระสนม แม้จะดูแลฝ่ายใน ทว่าฐานะตามตำแหน่งก็ยังด้อยกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง
เหล่าสนมทั้งหลายต่อหน้าล้วนว่าง่าย ทว่าลับหลังไม่เคยนินทานางน้อยเลย ว่านางมีธิดาเพียงคนเดียว ทั้งยังไม่อาจประสูติองค์ชายให้ฝ่าบาทได้อีก ชั่วชีวิตนี้ก็คงมีแค่นี้
บัดนี้นางได้เป็นฮองเฮาแล้ว ทุกเช้าจึงนั่งสง่าบนบัลลังก์หงส์ มองเหล่าสนมงามสะพรั่งที่เรียงแถวกันเข้ามาถวายคำนับ ฟังเสียง “ขอฮองเฮาทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นหมื่นปี” ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ในใจช่างเบิกบานยิ่งนัก
เพื่อเข้าใกล้โจวอวี่อัน หลิ่วหย่าเอ๋อร์แลกอุปกรณ์จากระบบอีกชิ้นหนึ่ง วางยาขันทีหัวหน้าจนสลบ แล้วโยกย้ายตัวเองไปทำงานในตำหนักฮองเฮา
นางวางแผนไว้เป็นอย่างดี ใกล้น้ำย่อมได้จันทร์ก่อน ขอเพียงได้ปรากฏตัวในตำหนักฮองเฮา ยังจะต้องกลัวไม่ได้พบฮ่องเต้อีกหรือ?
เย็นวันนั้น โจวอวี่อันมาตำหนักฮองเฮาเพื่อเสวยมื้อเย็นตามปกติ
หลิ่วหย่าเอ๋อร์ใช้อุปกรณ์ทำให้ชุ่ยจู๋ซึ่งควรเป็นผู้ยกน้ำแกงสลบไปก่อน จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นชุดนางกำนัลสะอาดสะอ้าน ก้มหน้าก้มตาประคองถ้วยน้ำแกงโสมร้อนกรุ่น เดินเข้าไปในตำหนักชั้นในอย่างเงียบเชียบ
นางเตรียม “รัศมีรักแรกพบ” ที่แลกมาจากระบบไว้ล่วงหน้าแล้ว คราวนี้นางจะได้เห็นกับตาว่าอุปกรณ์เข้าสู่ร่างของฮ่องเต้ชรา