ยามเย็น โจวอวี่อันกลับมาถึงบ้านตระกูลโจว พอผลักประตูเข้าไปก็พบว่าข้างในว่างเปล่า
“เอ๊ะ? เมียตัวโตขนาดนี้ของข้าไปไหนแล้ว?!”
【โฮสต์ ไม่ต้องเช่าบ้านแล้ว ภรรยาของเจ้าย้ายเข้าไปอยู่บ้านตระกูลหลี่พร้อมลูกเรียบร้อย】
พอโจวอวี่อันได้ยินก็รีบทำท่าร้อนใจ ลนลานวิ่งออกไปถาม “ท่านพ่อ! ท่านแม่! ภรรยาข้าอยู่ที่ใด?!”
บิดาของโจวได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากในบ้าน แล้วหันไปถามมารดาของโจว “สะใภ้รองไปไหนแล้ว?”
มารดาของโจวหน้าบึ้งตึง “สะใภ้รองหรือ? ก็ไปยอมรับแม่สามีคนใหม่ของนางน่ะสิ!”
“ท่านแม่! ภรรยาข้าเพิ่งคลอดลูก ท่านกลับไล่นางไปแล้วหรือ?! นางยังอยู่ไฟอยู่นะ! ท่านทำเกินไปแล้ว!”
“ข้าไล่นางหรือ?! นางเป็นคนอยากไปเองต่างหาก!”
“จะเป็นไปได้อย่างไร! ก่อนหน้านี้ตกลงกันแล้วว่าให้อยู่จนพ้นช่วงอยู่ไฟค่อยย้าย! ท่านไล่นางออกไปเช่นนี้ หากอยู่ไฟไม่ดีจนเจ็บป่วยขึ้นมา แล้วชีวิตนี้ของนางจะทำอย่างไร?!”
“เจ้า.....ไสหัวไป! เจ้าเองก็ไสหัวไปด้วย!”
“ไปก็ไปสิ”
โจวอวี่อันตอบอย่างเด็ดขาด ก่อนหันกลับเข้าห้อง เก็บเสื้อผ้าไม่กี่ชุดอย่างลวก ๆ แล้วออกจากบ้านตระกูลโจวไป
หลี่ฝูเซิงกลับจากเลิกงาน เดินมาถึงหน้าบ้านก็ได้ยินเสียงจ้าวกุ้ยหลานฮัมเพลงอยู่ข้างใน
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ กลางวันเพิ่งไปบ้านตระกูลโจวมา เหตุใดถึงได้ดีใจขนาดนี้?
แต่พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นขาหมูตุ๋นกับปลาต้มซีอิ๊ววางอยู่บนโต๊ะอาหาร ทั้งยังมีหมั่นโถวขาวอวบเต็มเข่ง
มองปราดเดียวก็รู้ว่าอาหารมื้อนี้ไม่ได้เตรียมไว้ให้เขา