เมื่อโจวเสี่ยวอวิ๋นเข้าเรียนชั้นประถม อวิ๋นซิ่วซิ่วก็กลายเป็นภรรยาเศรษฐีผู้ทันสมัยที่งามประณีตตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
โจวอวี่อันจัดการให้ลูกชายเข้าเรียนในโรงเรียนเอกชนชั้นนำของเมืองโดยตรง
วันเปิดเรียนวันแรก อวิ๋นซิ่วซิ่วตั้งใจสวมชุดชาแนลชุดใหม่ สวมรองเท้าส้นสูง เดินจูงมือโจวเสี่ยวอวิ๋นไปประชุมผู้ปกครองอย่างเบิกบาน
นางคิดว่าตนเปลี่ยนแปลงไปจนไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว ทว่าหลังประชุมจบ เมื่อกลับถึงบ้านกลับทำหน้าบึ้งตึง โยนกระเป๋าลงบนโซฟา ก่อนจะนั่งหมดเรี่ยวแรง
โจวอวี่อันถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? โรงเรียนไม่ดีหรือมีใครทำให้เจ้าไม่สบายใจ?”
อวิ๋นซิ่วซิ่วตอบว่า “ประชุมผู้ปกครองน่ะ... พ่อแม่คนอื่นไม่ใช่คนที่กลับมาจากเมืองนอกก็เป็นผู้มีความสามารถ ไม่ได้จบปริญญาเอกก็เป็นศาสตราจารย์ มีผู้ปกครองคนหนึ่งถามว่าข้าจบการศึกษาระดับไหน ข้า... ข้าจบแค่มัธยมปลาย ไม่กล้าพูดออกไปเลย”
โจวอวี่อันได้ยินแล้วก็หัวเราะเบา ๆ “เรื่องแค่นี้เองหรือ? ข้าก็จบมัธยมปลายเหมือนเจ้าไม่ใช่หรือ? อีกอย่าง ตอนนี้พวกเราก็ไม่ได้ต่างจากพวกนาง ลูก ๆ เรียนโรงเรียนเดียวกัน แสดงว่าพวกเราก็ไม่ได้ด้อยกว่า วุฒิการศึกษาเป็นแค่สิ่งลวงตา เงินต่างหากที่จับต้องได้ เจ้าจะกลัวอะไร?”
“มันไม่เหมือนกัน” อวิ๋นซิ่วซิ่วส่ายหน้า น้ำเสียงอู้อี้ “ท่านเป็นคนหาเงิน ท่านจึงเชิดหน้าได้เต็มที่ แต่ข้ากลับรู้สึก... เหมือนต่ำต้อยกว่าคนอื่น แม้แต่พูดยังไม่กล้าพูดเสียงดัง พี่อัน ท่านว่า... ข้าไปเรียนมหาวิทยาลัยสำหรับผู้ใหญ่ดีไหม?”
“ถ้าเจ้าอยากไปก็ไปได้แน่นอน ที่บ้านมีพี่เลี้ยงกับคนรับใช้ ไม่ต้องเป็นห่วง”