หวังชุ่ยหลานอุ้มเด็กคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน ด้านหลังก็ยังแบกเด็กอีกคนหนึ่งอยู่
โจวซุ่นร้อนใจขึ้นมา “เร็วเข้า คุณชายของพวกเราอยู่ไหน?”
หวังชุ่ยหลานลอบสังเกตโจวอวี่อันเช่นกัน นางกัดริมฝีปาก ก่อนส่งเด็กในอ้อมแขนให้เขา
โจวอวี่อันรับเด็กมา แล้วชี้ไปยังคนที่นางแบกไว้ด้านหลัง “แล้วเด็กที่อยู่บนหลังเจ้าล่ะ?”
หวังชุ่ยหลานมีท่าทีลนลานอย่างเห็นได้ชัด “นี่...เป็นลูกของข้า”
โจวอวี่อันไม่คิดจะแหวกหญ้าให้งูตื่น เขาอุ้มลูกปลอมแล้วเตรียมจะจากไป
เมื่อหันหลัง เขากล่าวกับโจวซุ่นว่า “ที่นี่ฝากเจ้าจัดการด้วย”
“นายท่านโจว...”
หวังชุ่ยหลานร้องเรียกขึ้นกะทันหัน นางยังคิดจะพุ่งเข้ามา แต่ถูกบ่าวรับใช้ขวางไว้
นางคุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้น “นายท่าน ได้โปรดรับข้าไว้เถิด! สามีข้าตายแล้ว ข้าไม่มีที่ไปจริง ๆ... ข้า...ข้าเป็นแม่นมให้คุณชายได้นะเจ้าคะ!”
โจวอวี่อันส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่จำเป็น ในจวนมีแม่นมพอแล้ว”
“นายท่าน! ข้าทำงานได้ทุกอย่าง ขอแค่มีข้าวให้กินสักคำ ไม่ต้องให้ค่าจ้างก็ได้เจ้าค่ะ...”
โจวอวี่อันไม่หยุดฝีเท้า
โจวซุ่นขวางหวังชุ่ยหลานที่ยังคิดจะตามมา “นายท่านของเราบอกแล้วว่าไม่ต้อง เจ้านำคุณชายน้อยกลับมาส่ง ถือว่ามีความดีความชอบ ข้าตัดสินใจมอบเงินหยวนให้เจ้า 10 เหรียญ รับเงินแล้วก็ไปเสีย”
หวังชุ่ยหลานยังคงร้องไห้คร่ำครวญอยู่ด้านหลัง พูดอะไรไม่หยุด
โจวอวี่อันคร้านจะสนใจ เขาอุ้มลูกปลอมกลับห้องไปทันที
โจวอวี่อันวางลูกปลอมลงบนเตียง
ระบบกลับร้อนใจขึ้นมาก่อน [โฮสต์ ฉันบอกแล้วว่าเด็กคนนี้เป็นตัวปลอม ทำไมคุณยังอุ้มตัวปลอมกลับมาด้วยล่ะ?]