คืนนั้น โจวอวี่อันนอนหลับตาอยู่บนแท่นบรรทมมังกร
ต่างจากรัศมีเสน่ห์ระดับความประทับใจสีชมพูคราวก่อน คราวนี้เป็นกลุ่มแสงสีน้ำเงินเข้ม ลอยเข้ามาในตำหนักราวภูตผีไร้เสียง ก่อนจะมุดเข้าไปกลางหว่างคิ้วของเขา
โจวอวี่อันไม่แม้แต่จะลืมตา เพียงเอ่ยในใจอย่างเกียจคร้านว่า “ระบบ อันนี้อย่าเพิ่งรีบกิน ให้ฉันดูหน่อยว่าฝันอะไร”
【…】ระบบน้ำลายสอจนแทบอดใจไม่ไหว แต่ก็ทำได้เพียงหดตัวอยู่ข้างๆ อย่างน้อยเนื้อต่ำใจ 【นายท่าน รีบหน่อยสิ】
โจวอวี่อันจมดิ่งสู่ห้วงฝัน
ในฝัน เขา “โปรดปราน” หลิ่วหย่าเอ๋อร์ หลังผ่านค่ำคืนวสันต์ หลิ่วหย่าเอ๋อร์ก็อุ้มท้องเดินเล่นอยู่ในสวนหลวง จากนั้นก็คลอดลูกออกมาคนแล้วคนเล่า
ล้วนเป็นองค์ชาย พากันล้อมหน้าล้อมหลัง ร้องเรียกเขาว่า “เสด็จพ่อ”
ภาพนั้นทำเอาโจวอวี่อันขนลุกซู่ เพราะองค์ชายเหล่านั้นหน้าตาเหมือนกันทุกคน ราวกับถูกโคลนมาจากร่างนี้ของเขาไม่มีผิด
โจวอวี่อันคิดในใจ: ความสุขของการเป็นพ่อไม่มีเลย กลับรู้สึกสยองนิดๆ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
“…แค่นี้เหรอ? ระบบ กินได้”
เขายอมรับว่าตัวเองรู้สึกสะอิดสะเอียน
สิ้นเสียง ระบบก็พุ่งเข้าใส่ทันที กลืนแสงสีน้ำเงินที่ยังไม่ทันสลายไปจนหมดเกลี้ยง
【เอิ๊ก~~ รสชาติธรรมดา ข้าชอบรสของ “ขนมสายไหม” สีชมพูมากกว่า】
วันรุ่งขึ้น หลังเลิกประชุมขุนนาง หลิ่วหย่าเอ๋อร์ประคองถ้วยชามาด้วยความหวังเต็มเปี่ยม ดวงตาหวานฉ่ำ แทบจะเขียนคำว่า “ยั่วยวน” ไว้บนใบหน้าอยู่แล้ว
โจวอวี่อันรับถ้วยชามา สายตาหยุดอยู่บนใบหน้านางครู่หนึ่ง แฝงแววครุ่นคิดอยู่บ้าง จากนั้นก็ไม่ทำอะไรทั้งสิ้น