เลี้ยวผ่านหัวมุมถนนไปสองแห่ง เมื่อแน่ใจว่าแถวนี้ไม่มีใคร โจวอวี่อันก็วูบเข้าไปในตรอกแคบที่เต็มไปด้วยกล่องกระดาษใช้แล้ว
เขากวาดตามองซ้ายขวา ก่อนโยนถุงพลาสติกในอ้อมแขนเข้าไปในมิติระบบ แล้วปัดมือสองสามที
ยุคนี้โทรศัพท์มือถืออัจฉริยะยังไม่แพร่หลาย นับประสาอะไรกับการจ่ายเงินผ่านมือถือ
เงินสดสองหมื่นหยวนที่พกไว้ในอกเสื้อหนักอึ้งจนเดินไปไหนก็กลัวว่าจะมีคนจับตามอง
โจวอวี่อันไม่ได้เป็นห่วงตัวเอง แต่กลัวว่าหากข่าวนี้รั่วไหล คนไม่หวังดีจะเพ่งเล็งอวิ๋นซิ่วซิ่วกับลูก
ย่านเสื่อมโทรมแห่งนี้มีทั้งคนดีคนชั่วปะปนกัน จำต้องระวังไว้ก่อน
กว่าจะจัดการธุระเสร็จก็ใกล้เที่ยงแล้ว
โจวอวี่อันไม่มีอารมณ์ซื้อกับข้าว จึงตรงกลับบ้านทันที
พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นอวิ๋นซิ่วซิ่วนั่งถือชามอยู่บนเก้าอี้เตี้ย เตรียมจะกินข้าว
ในชามยังคงเป็นบะหมี่น้ำเปล่า น้ำซุปใสจืดชืด มีเส้นบะหมี่บาง ๆ ลอยอยู่ไม่กี่เส้น
บะหมี่แห้งหนึ่งห่อราคาไม่กี่หยวน นางประทังชีวิตอยู่ได้หลายวัน
ต้องรอจนโจวอวี่อันกลับมาตอนเย็น นางถึงจะยอมผัดกับข้าวมังสวิรัติสองอย่าง
อวิ๋นซิ่วซิ่วได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมอง แล้วชะงักไป “พี่อัน? กินข้าวหรือยัง? ข้าจะไปทำให้”
คำถามของนางทำให้โจวอวี่อันนิ่งงัน
เดิมทีเขาคิดว่านางจะถามว่าทำไมถึงกลับมาโดยไม่ไปทำงาน และกำลังคิดว่าจะอธิบายอย่างไรอยู่พอดี
—ภรรยาคนนี้ ในใจมีแต่กลัวเขาจะหิว
โจวอวี่อันปิดประตูกลับหลัง แกล้งทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ แล้วยังชะโงกมองลอดช่องประตูออกไปสองครั้ง
อวิ๋นซิ่วซิ่วตกใจกับท่าทางของเขา รีบขยับเข้ามาแล้วลดเสียงถาม “พี่อัน เกิดอะไรขึ้นหรือ? หรือว่า...ไปมีเรื่องกับใครมา?”