โจวอวี่อันตรงไปที่โรงงานเพื่อยื่นใบลาออกกับเถ้าแก่
สมัยนี้คนงานสายพานการผลิตเข้าออกกันเป็นเรื่องปกติ
ช่วงเร่งงานขาดคนลาออกก็ต้องรอคนมาแทนก่อน
แต่ระยะนี้มีคำสั่งซื้อน้อย คนบนสายพานก็พออยู่แล้ว เถ้าแก่แทบอยากให้มีคนเป็นฝ่ายยื่นลาออกเอง
ไม่มีเงินชดเชย ไม่ต้องส่งมอบงาน กระทั่งคำรั้งไว้สักคำก็ยังไม่ต้องเสียเวลา
เดิมทีงานที่โจวอวี่อันทำมีคนทำกันสองคน พอเขาไป คนงานที่เหลือก็ต้องรับภาระทั้งสายพานอยู่คนเดียว ส่วนเถ้าแก่ก็ประหยัดค่าแรงไปได้หนึ่งคนพอดี
ต่างฝ่ายต่างยินดี
เถ้าแก่จ่ายเงินด้วยสีหน้าเบิกบาน โจวอวี่อันก็รับเงินอย่างอารมณ์ดี
มีเพียงเพื่อนร่วมงานที่ถูกทิ้งไว้คนเดียวเท่านั้นที่ไม่พอใจ แต่ไม่พอใจแล้วจะทำอะไรได้?
ชีวิตลูกจ้างก็เป็นแบบนี้ ถ้าเจ้าไม่ทำ ก็ยังมีคนอื่นทำ
โรงงานค้างค่าแรงไว้หนึ่งเดือน เมื่อนับรวมเงินเดือนทั้งเดือนกับเศษเงินของเดือนนี้แล้ว ก็ได้ทั้งหมดสามพันหยวนเศษ
โจวอวี่อันกำธนบัตรยับยู่ยี่ปึกนั้นไว้ ในใจไม่รู้สึกอะไรนัก
ชาติที่แล้วตอนยังเป็นเจ้าพ่อการเงิน เงินทิปที่เขาโยนให้พนักงานเปิดประตูตามใจยังหนากว่านี้เสียอีก
เขาเดินทอดน่องไปยังย่านเมืองเก่า ในหัวครุ่นคิดว่าจะเอาทรัพย์สินในมิติออกมาใช้จ่ายอย่างไร
จะสร้างประวัติว่าตัวเองเป็นคนร่ำรวยขึ้นมาก็คงเป็นไปไม่ได้
เจ้าของร่างเดิมกับอวิ๋นซิ่วซิ่วเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ต่างรู้ไส้รู้พุงกันดี
ครอบครัวของอวิ๋นซิ่วซิ่วรักลูกชายมากกว่าลูกสาว คิดจะเอานางไปแลกสินสอด
ส่วนเจ้าของร่างเดิมยิ่งน่าสงสาร พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก เติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูของปู่ย่าตายาย ครั้นผู้เฒ่าทั้งสองจากไป เขาก็กลายเป็นคนไร้ญาติขาดมิตร ไม่มีทางหาเงินค่าสินสอดได้อยู่แล้ว