หลิ่วหย่าเอ๋อร์ถูกกักบริเวณอยู่ในห้องเพื่อบำรุงครรภ์
นางวางแผนอยู่ทั้งวันทั้งคืน ว่าหลังคลอดบุตรแล้วจะกำจัดหญิงชราเจ้าเล่ห์นั่นอย่างไร
นางปลอบใจตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า: ทารกแรกเกิดย่อมมีผิวหนังย่นยับ ไม่มีทางมองออกว่าเหมือนใคร ขอเพียงนางยืนกรานว่าเด็กคนนี้เป็นบุตรที่โจวอวี้เหวินทิ้งไว้ หญิงชราก็ทำได้เพียงยอมรับ
แต่นางลืมไปว่า เมื่อปราศจากความช่วยเหลือจากระบบ นางก็ไม่ต่างจากคนไร้ค่า
แม้ในใจนางจะรู้ดีว่าแผนการนี้มีโอกาสล้มเหลวสูง
แต่นางยิ่งไม่กล้าฆ่าตัวตาย เมื่อนางไม่มีทางออกอื่น ก็ทำได้เพียงอดทนต่อไป
วันเวลาผ่านไปเช่นนี้จนถึงเดือนที่เจ็ด
เช้าตรู่วันนั้น จู่ ๆ ท้องน้อยของหลิ่วหย่าเอ๋อร์ก็ปวดแปลบ เลือดอุ่นร้อนทะลักออกมาในพริบตา ซึมเปื้อนผ้าปูที่นอนใต้ร่างจนชุ่มโชก
“ใครก็ได้! หลิ่วซื่อมีเลือดออก!”
ทั้งคฤหาสน์พลันโกลาหลขึ้นมาทันที
สีหน้าของพระชายาเฒ่าอ๋องฉู่เขียวคล้ำในพริบตา “เพิ่งเจ็ดเดือน! เหตุใดถึงคลอดก่อนกำหนดกะทันหัน? พวกไร้ประโยชน์ ดูแลคนกันอย่างไร!”
บรรดาหญิงรับใช้ชราภายในห้องต่างคุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว “ขอท่านหญิงโปรดพิจารณาอย่างเป็นธรรม หลายวันมานี้หลิ่วซื่อดูแลครรภ์อย่างสงบเสงี่ยม แม้แต่เตียงก็ไม่เคยลงมา อาการครรภ์มั่นคงดีมาโดยตลอด ไม่มีใครคาดคิดว่าวันนี้จะเกิดเรื่องขึ้นกะทันหัน...”
“ไร้ประโยชน์! พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์กันทั้งนั้น! รีบไปตามหมอตำแยกับหมอมา! ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ต้องรักษาหลานข้าไว้ให้ได้! หากหลานข้าเป็นอะไรไปแม้แต่น้อย พวกเจ้าทุกคนต้องถูกฝังไปพร้อมกับเขา!”
กะละมังน้ำเสียเปื้อนเลือดถูกยกออกจากห้องทีละใบ กลิ่นคาวเลือดฉุนจัดคละคลุ้งไปทั่วห้อง
เสียงกรีดร้องแหลมสูงของหลิ่วหย่าเอ๋อร์ดังต่อเนื่องตั้งแต่เที่ยงวันจนถึงพลบค่ำ เรี่ยวแรงของนางค่อย ๆ อ่อนลง ก่อนจะเงียบหายไปอย่างสิ้นเชิง ไร้ซึ่งเสียงใดอีก