ในโถงไว้ทุกข์มีผ้าขาวปลิวไสว ป้ายวิญญาณของโจวอวี้เหวินตั้งบูชาอยู่ด้านใน
เสิ่นเยี่ยนฉือจุดธูปสามดอกอย่างนอบน้อม เขาหลุบตาลง ซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อ วางท่าได้อย่างไร้ที่ติ ทว่าหางตากลับกวาดมองไปรอบโถงไว้ทุกข์
ไม่มีเงาของหลิ่วหย่าเอ๋อร์อยู่เลย
เขาจงใจแสดงสีหน้าประหลาดใจ ก่อนหันไปถามหญิงรับใช้สูงวัยที่กำลังกวาดพื้นข้างกายว่า “โถงไว้ทุกข์เงียบเหงานัก เหตุใดจึงไม่มีคนเฝ้าศพเลยสักคน พระชายานาง...”
หญิงรับใช้ได้ยินดังนั้นก็เอ่ยว่า “พระชายาหรือ? หนีไปตั้งนานแล้ว! ท่านอ๋องเพิ่งออกไปได้ไม่นาน นางก็ขนสินเดิมกลับบ้านเดิมไปแล้ว”
เสิ่นเยี่ยนฉือชะงักไป ก่อนหยั่งเชิงถามว่า “แล้ว...พระชายารองหลิ่วเล่า?”
“อ้อ ฮูหยินหลิ่วน่ะหรือ? หมอเพิ่งตรวจพบว่าฮูหยินหลิ่วตั้งครรภ์ ฮูหยินผู้เฒ่าดีใจแทบแย่ ทั้งยังสงสารที่นางต้องลำบาก จึงยกเว้นงานเฝ้าศพกับเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ ตอนนี้นางพักฟื้นอยู่ในห้องอย่างดี”
เสิ่นเยี่ยนฉือได้ฟังก็พลอยมีสีหน้ายินดี “ดีเหลือเกิน เช่นนั้นท่านอ๋องก็มีทายาทแล้ว”
หลังจุดธูปเสร็จและกลับมาถึงโถงด้านหน้า เสิ่นเยี่ยนฉือก็พลันทรุดเข่าลงอีกครั้งดังตุ้บ ใบหน้าเต็มไปด้วยความละอาย “พระชายาไท่เฟย โปรดอภัยที่ข้าต้องพูดตามตรง...ตอนนี้ข้าหมดหนทางแล้วจริง ๆ”
พระชายาไท่เฟยฉู่ตกใจ “หมายความว่าอย่างไร?”
“เดิมทีข้ารับตำแหน่งอยู่ที่สำนักศึกษาหลวง ทว่าคนถ่อยเหล่านั้นประจบผู้มีอำนาจ ถึงกับใส่ร้ายองค์ชายต่อหน้าข้า ข้าทนไม่ไหวจึงโต้เถียงกับพวกเขา ด้วยความโกรธชั่ววูบ ข้าจึงลาออกจากตำแหน่ง เดิมคิดจะกลับบ้านเกิด แต่ไม่คิดว่าทั้งสัมภาระและเงินทองจะถูกปล้นไปจนหมด...ข้าไม่มีที่ให้ไปจริง ๆ จึงบังอาจขอให้พระชายาโปรดรับข้าไว้พักสักคืน พอฟ้าสางวันพรุ่งนี้ ข้าจะจากไปทันที จะไม่รบกวนอีกเป็นอันขาด”
พระชายาไท่เฟยฉู่ฟังแล้วรู้สึกว่าเด็กคนนี้ไม่เพียงภักดี แต่ยังซื่อตรงเที่ยงธรรม เพื่อปกป้องอวี้เหวินถึงกับยอมเสียตำแหน่ง ช่างหาได้ยากยิ่ง
ตอนนี้เรือนพักแห่งนี้มีห้องว่างมากมาย จะให้เขาพักสักคืนแล้วอย่างไรเล่า?