หลังจากเสี่ยวรุ่ยหนีกลับมาจากโรงเรียนอนุบาลในวันนั้น พ่อก็ไม่เคยมาเยี่ยมเขาอีกเลย
วันเวลาผ่านไปทีละวัน เสี่ยวรุ่ยค่อย ๆ ชินกับชีวิตที่ไม่มีพ่อ
กระทั่งคืนหนึ่ง หลายเดือนต่อมา แม่เรียกเขาเข้าไปหาแล้วถามเสียงเบา “เสี่ยวรุ่ย ต่อไปเปลี่ยนนามสกุลมาใช้นามสกุลแม่ดีไหม?”
เสี่ยวรุ่ยเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็พยักหน้า
สำหรับเขาแล้ว นามสกุลอะไรไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือได้อยู่กับแม่ตลอดไป
วันรุ่งขึ้น แม่ของเสี่ยวรุ่ยพาเขาไปยังสถานีตำรวจ
ระหว่างต่อแถว เสี่ยวรุ่ยเห็นคนคุ้นหน้าคนหนึ่ง นั่นคือพ่อของเขา
อู๋จินฟายืนอยู่ไม่ไกล สวมสูททั้งชุด
เมื่อเห็นเสี่ยวรุ่ย ริมฝีปากของเขาขยับคล้ายจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงเดินเข้ามาเงียบ ๆ แล้วลงชื่อบนเอกสาร
นับจากวันนั้น อู๋รุ่ยก็กลายเป็นเฉินรุ่ย
ตอนรับทะเบียนบ้านเล่มใหม่ อู๋จินฟาพูดกับเฉินรุ่ยว่า “เสี่ยวรุ่ย ไม่ใช่ว่าพ่อไม่ต้องการเจ้า แต่แม่ของเจ้ายืนกรานจะให้เจ้าใช้นามสกุลของนาง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เงินของพ่อหลังจากนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเจ้าแล้ว แน่นอนว่า ต่อไปพ่อก็ไม่ต้องการให้เจ้ามาเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าด้วย”
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นแล้วหันหลังเดินจากไป
เฉินรุ่ยยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของพ่อที่ห่างออกไป ก่อนเงยหน้าถามแม่ “แม่ครับ พ่อหมายความว่ายังไง?”
แม่ของเสี่ยวรุ่ยย่อตัวลง กอดลูกชายไว้ในอ้อมแขน
นางรู้ว่าคำพูดนี้โหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กคนหนึ่ง แต่ก็ยังตัดสินใจบอกความจริงแก่ลูก “เพราะว่า... ผลตรวจบอกว่าลูกในท้องของคุณน้าหลินเป็นเด็กผู้ชาย ต่อไปทรัพย์สินของพ่อเจ้าก็จะยกให้น้องชายคนนั้น แต่ไม่เป็นไรหรอก”
นางกอดลูกชายแน่นขึ้น น้ำเสียงสะอื้นแต่หนักแน่น “แม่จะดูแลเจ้า ต่อไปเจ้าก็เป็นลูกของแม่คนเดียวแล้ว ดีไหม?”