คืนนั้นเอง หลิ่วหย่าเอ๋อร์ก็แท้งบุตร
ฉู่อ๋อง พระชายาฉู่ ซื่อจื่อโจวอวี้เหวิน รวมถึงพระชายาซื่อจื่อ ต่างรีบรุดมาถึง
ทันทีที่ก้าวเข้าประตูเรือน ก็เห็นหมอตำแยและหมอหลวงคุกเข่าอยู่เต็มพื้น ตัวสั่นงันงก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
ฉู่อ๋องเดือดดาลอย่างยิ่ง “พูดมา! นี่มันเรื่องอะไรกันแน่! ก่อนหน้านี้ครรภ์ของพระชายารองซื่อจื่อมั่นคงดี เหตุใดจู่ ๆ จึงแท้งได้!”
หมอตำแยกับหมอหลวงสบตากัน ริมฝีปากสั่นระริก แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปาก
พอพระชายาฉู่ได้ยินคำว่าแท้งบุตร ก็ร้องไห้คร่ำครวญขึ้นมาทันที “หลานชายคนโตของข้า! หลานชายคนโตที่ข้ารอมาตั้งนาน! แม่นมหลี่ล่ะ! นางบ่าวเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นหายหัวไปตายที่ไหนแล้ว! ข้าสั่งให้นางดูแลพระชายารองหลิ่วให้ดี นี่หรือคือวิธีที่นางดูแล?!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง แม่นมหลี่ก็วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากห้องด้านใน
นางเหงื่อท่วมศีรษะ มวยผมยุ่งเหยิง ก่อนจะทรุดเข่าลงตรงหน้าทุกคนดังตุบ
พอพระชายาฉู่เห็นนางก็ยิ่งโกรธ ชี้หน้าด่าทอ “บ่าวไร้ประโยชน์! ข้ามอบองค์ชายตัวน้อยให้เจ้าดูแล แล้วนี่หรือคือการทำงานของเจ้า?!”
แม่นมหลี่ติดตามฉู่อ๋องมาหลายสิบปี ย่อมรู้จักนิสัยของพระชายาฉู่เป็นอย่างดี
วันนี้หากนางไม่ให้คำชี้แจง ชีวิตแก่ ๆ ของนางคงต้องมาจบลงที่นี่
นางกัดฟันแน่น ก่อนก้มหน้าร้องไห้ฟูมฟายทันที “ขอพระชายาทรงวินิจฉัยด้วยเพคะ เรื่องนี้...เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับบ่าวเลย! ครรภ์ของพระชายารองหลิ่วถูกคนทำร้ายเพคะ! บ่าวเองก็ไม่คิดเลยว่าในจวนนี้จะมีคนกล้าลงมือกับองค์ชายตัวน้อยของพระชายา!”
“อะไรนะ?!”
ฉู่อ๋อง พระชายาฉู่ และโจวอวี้เหวินร้องถามขึ้นพร้อมกัน “ใคร?! ใครเป็นคนทำ?!”
พระชายาซื่อจื่อที่ยืนอยู่ด้านข้าง เดิมทียังแอบยินดีที่หลิ่วหย่าเอ๋อร์เสียลูกไป เด็กชายคนนี้จะได้ไม่มาแย่งตำแหน่งหลานชายคนโตของจวนอ๋อง
แต่พอได้ยินคำพูดของแม่นมหลี่ นางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ