โจวอวี้เหวินถูกหลิ่วหย่าเอ๋อร์ดูดกลืนค่าชะตา อีกทั้งยังถูกของวิเศษจากระบบเล่นงาน จนสมองเลอะเลือนไปหมดแล้ว
คนรอบกายหลิ่วหย่าเอ๋อร์พลอยได้รับผลกระทบจากระบบเถื่อนนั่นไปด้วย จิตใจสับสนเลอะเลือน กระทำเรื่องเหลวไหล
เช่นเดียวกับแม่นมหลี่ หากเป็นเมื่อก่อน นางรู้ซึ้งถึงความเหี้ยมโหดของพระชายาฉู่อ๋องดี ต่อให้พบเห็นสิ่งใดเข้า ก็คงเลือกไปรายงานเป็นการส่วนตัว ไม่กล้ากล่าวหาไท่จื่อเฟยต่อหน้าผู้คนอย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้สมองนางกลับคิดได้เพียงขั้นแรก คือเอาตัวรอด โดยไม่ได้นึกถึงผลที่จะตามมาเลยแม้แต่น้อย
ตระกูลฝ่ายมารดาของไท่จื่อเฟยคือสกุลหวัง ซึ่งกุมกำลังทหารค่ายหลวงไว้ในมือ ฉู่อ๋องจะยอมล่วงเกินญาติเช่นนี้เพราะชายารองของซื่อจื่อคนเดียวได้อย่างไร?
หรือบางที คนที่ติดตามนางเอกไป สมองคงพากันโง่ลงหมดกระมัง
แม่นมหลี่จึงก่อเรื่องโง่เขลาขึ้นเช่นนี้
พระชายาฉู่อ๋องไม่ได้เอาชีวิตนาง ทว่าฉู่อ๋องกลับทนปากมาก ๆ นี้ไม่ไหวแล้ว
ฉู่อ๋องพาพระชายากลับเรือนหลัก เมื่อเห็นนางยังคงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ ก็ขมวดคิ้วถามว่า “ลองใช้สมองคิดดูหน่อย เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าเรื่องวันนี้มีพิรุธ?”
พระชายาฉู่อ๋องเช็ดน้ำตา “แน่นอนว่ามีพิรุธ! ต้องเป็นฝีมือหญิงชั่วสกุลหวังนั่นริษยาที่สกุลหลิ่วตั้งครรภ์ ถึงได้ลงมือโหดเหี้ยมเช่นนี้!”
“เลอะเลือน!”
พระชายาฉู่อ๋องชะงัก “หรือว่า...ไม่ใช่หรือ?”
“ลองคิดดูสิว่าสกุลหลิ่วเข้ามาจากที่ใด?”
พระชายาฉู่อ๋องพลันสะดุ้ง รีบยกมือปิดปาก “ท่านอ๋อง หมายความว่า...”