ฉู่หลิงไม่พูดอะไร
เธอจ้องเขม็งไปยังดาบยักษ์เปลวไฟสีดำในมือหลิวเฟิง ซึ่งก่อตัวขึ้นจากพลังวิญญาณธาตุไฟ ปากอ้าค้างแล้วหุบลง แต่เนิ่นนานก็ยังพูดอะไรไม่ออก
“ไง ตกตะลึงกับพี่จนพูดไม่ออกเลยเหรอ?”
หลิวเฟิงพาดดาบขึ้นบ่า “ฉันว่า...”
ตูม!
เสียงดังสนั่นตัดบทพูดที่เหลือของเขาจนหมด
เขาหันขวับไปมอง ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ราวกับถูกฟ้าผ่า
เห็นเพียงบ้านเก่าพังถล่ม ฝุ่นควันพวยพุ่งขึ้นจากคานหลังคาที่หักโค่น
“ไม่ บ้านของฉัน!”
ดาบเปลวมารในมือสลายกลายเป็นพลังวิญญาณธาตุไฟ เขากุมศีรษะทั้งสองมือ มองซากปรักหักพังด้วยสีหน้าพังทลาย
ฉู่หลิงยังจมอยู่ในความตกตะลึง แต่ภาพชวนขบขันตรงหน้าทำให้เธอกลั้นไม่ไหว
เธอหลุดหัวเราะพรืดออกมา
“เสี่ยวหลิง ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ”
หลิวเฟิงหันกลับมา มองเธอด้วยสายตาตัดพ้อ “ถ้าเธอไม่สงสัยฉัน ฉันก็คงไม่รีบร้อนพิสูจน์ให้ดู แล้วบ้านก็คงไม่พังเพราะฉันพลาดมือ”
“โทษฉันงั้นเหรอ?”
ฉู่หลิงมองเขาอย่างเอือมระอา “เธอกล้าพูดไหมว่าไม่ได้คิดอวดเลยสักนิด?”
“ฉันไม่สน บ้านฉันไม่มีแล้ว เธอต้องชดใช้บ้านให้ฉัน” หลิวเฟิงเริ่มเล่นแง่ทันที
แก้มของฉู่หลิงร้อนวูบขึ้นมา
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วดึงบทสนทนากลับมา ก่อนมองหลิวเฟิงอย่างจริงจัง “สายฟ้าแลบกับหัตถ์ลับเทพสายฟ้า เธอเรียนรู้จากฉันจริง ๆ เหรอ?”
“แล้วจะไม่ใช่ได้ยังไง?”
หลิวเฟิงนั่งกลับลงบนเก้าอี้เอนอย่างหงุดหงิด เงยหน้าสบตาเธอ “ก่อนหน้านั้นฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตระหง่านสายฟ้าคืออะไร เธอเป็นศิษย์ตระหง่านสายฟ้า คิดว่าฉันโกหกแบบนี้ไปเพื่ออะไร?”
“เธอนี่มัน...”
แววตาของฉู่หลิงซับซ้อนถึงขีดสุด “เป็นตัวประหลาดจริง ๆ!”
เธอส่ายหน้า น้ำเสียงแฝงความหดหู่ที่ไม่เคยมีมาก่อน “อาจารย์บอกว่าพรสวรรค์ของฉันหายากในหมื่นคน แต่พอเทียบกับเธอแล้ว ฉันก็ธรรมดาจนธรรมดาเหลือเกิน”