“โธ่เอ๊ย กินผลไม้ที ทำไมถึงมีปรากฏการณ์ฟ้าดินแบบนี้ด้วยล่ะ”
หลิวเฟิงเงยหน้ามองท้องฟ้าสีแดงฉาน ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน
ตกใจก็ตกใจอยู่หรอก แต่เส้นประสาทในใจก็ขึงตึงขึ้นมาด้วย
เขาใช่ว่าจะไม่เข้าใจหลักการที่ว่า ‘ครอบครองของล้ำค่าอาจนำภัยมาสู่ตัว’
ไม่แน่ว่าอาจมีผู้ใช้เวทมนตร์ผู้แข็งแกร่งสักคนตามร่องรอยของปรากฏการณ์นี้มา แล้วรู้ว่าเขากินผลไม้แห่งธาตุเข้าไป
“ไม่รู้ว่าพี่หวังหนีไปไหนแล้ว”
เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เอนหลังอีกครั้ง “ต้องหาทางเอาวิชาแยกกายของเขามาให้ได้”
เขาเปิดหน้าต่างสกิลของร่างนักรบหงส์เพลิง
【ร่างนักรบหงส์เพลิง Lv1 (แอคทีฟ)】: แปลงกายเป็นร่างนักรบหงส์ที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิง ได้รับความสามารถในการบิน เมื่อได้รับบาดเจ็บถึงตายจะไม่เสียชีวิต และกระตุ้น “นิรวาณ” ฟื้นฟูพลังชีวิตสูงสุดทันที 10% ขณะอยู่ในร่างนักรบหงส์ พลังเพิ่มขึ้น 10% ต่อเนื่อง 30 วินาที ใช้มานา 1,000 หน่วย คูลดาวน์ 10 นาที สามารถใช้แต้มสกิล ×5 เพื่ออัปเลเวลได้
“สกิลนี้เจ๋งชะมัด” หลิวเฟิงตาเป็นประกาย
แม้ร่างนักรบหงส์เพลิงจะเพิ่มพลังต่อสู้โดยตรงได้ไม่หวือหวาเท่าสัตว์มัจฉากลายร่างมังกร
แต่เอฟเฟกต์ “นิรวาณ” นั่นก็เท่ากับได้ชีวิตเพิ่มมาอีกหนึ่งชีวิต ใช้ให้ดีคือสกิลพลิกสถานการณ์ชั้นยอด
แถมยังบินได้อีกด้วย ขอบเขตการต่อสู้ขยายขึ้นไปอีกหลายระดับ
รอให้สกิลลูกไฟเพิ่มเลเวลอีกสักสองสามขั้น แล้วบินขึ้นไปบนฟ้าถล่มใส่ไม่ยั้ง แค่คิดก็สะใจแล้ว
ส่วนพลังที่เพิ่มขึ้นสิบเปอร์เซ็นต์นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง โบนัสแบบคิดเป็นเปอร์เซ็นต์ไม่มีอันไหนอ่อนอยู่แล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือร่างนักรบหงส์เพลิงยังอัปเลเวลต่อได้ นี่เป็นข้อได้เปรียบที่สัตว์มัจฉากลายร่างมังกรไม่มี
เขากำลังจะลงมืออัปเลเวล
“ศิษย์รัก อาจารย์มาแล้ว!”