“ผู้อาวุโส ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่รู้จักหมอนั่นจริง ๆ”
ด้านหลังหญิงชุดแดง หวังเคว่ยถูกเชือกสีแดงที่ก่อร่างจากพลังวิญญาณมัดแน่นเป็นขนมจ้าง
ทั้งสองข้างมีชายสวมหน้ากากยืนอยู่คนละคน คนหนึ่งเป็นหัววัว อีกคนเป็นหัวม้า
บนสนามหญ้าไม่ไกลนัก ศพของเซี่ยเทียนเย็นชืดไปแล้ว
หวังเคว่ยกลืนน้ำลาย “อย่าไปฟังไอ้เวรนั่นพูดเหลวไหลเลยครับ ผลไม้แห่งธาตุอยู่กับพี่ใหญ่ผมทั้งหมด ผู้อาวุโสลองคิดดูสิครับ ของล้ำค่าอย่างผลไม้แห่งธาตุ ใครจะยอมเอาออกมาแบ่งกัน?”
“ไม่รู้จักกันแล้วเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ทำไม?”
หัววัวตบเข้าที่ท้ายทอยเขาฉาดใหญ่ “ของจากวังราชานรกก็กล้ายื่นมือไปแตะ อยากตายหรือไง?”
“ผู้อาวุโสหัววัว เข้าใจผิดแล้วครับ เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว!”
หวังเคว่ยยิ้มประจบ น้ำเสียงสั่นเครือ “ส่วนตัวแล้ว ผมเลื่อมใสเหล่าวีรบุรุษแห่งวังราชานรกมาโดยตลอด แต่ผลไม้แห่งธาตุไม่ได้อยู่กับผมจริง ๆ นะครับ”
“โอ้?”
หญิงชุดแดงหันกลับมา ดวงตาใต้หน้ากากจ้องเขาอย่างเย็นชา “นายบอกว่าผลไม้มีแค่ผลเดียว?”
“ชะ...ใช่ครับ” เหงื่อเริ่มไหลลงจากหน้าผากของหวังเคว่ย
หญิงชุดแดงหัวเราะเย็นชา เอ่ยออกมาสามคำอย่างเรียบเฉย “ฆ่าทิ้งซะ”
“ครับ”
พลังวิญญาณรวมตัวบนหมัดขวาของหัววัว ก่อนจะฟาดใส่ศีรษะของหวังเคว่ย
สีหน้าของหวังเคว่ยเปลี่ยนไปทันที เขาตะโกนด่าลั่น “บ้าเอ๊ย! ยายแก่สารเลว! ผมจำแกไว้เลย! วังราชานรกยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือไง? พี่ใหญ่ผมเป็นคนของตระหง่านสายฟ้า! รอให้แกตกอยู่ในมือเขาก่อนเถอะ คอยดูว่าเขาจะข่มเหงแกสักร้อยรอบไหม!”
“รนหาที่ตาย” หัววัวตวาดอย่างเดือดดาล ก่อนชกใส่ศีรษะของหวังเคว่ยเต็มแรง
ปัง!
ร่างของหวังเคว่ยระเบิดกลายเป็นกลุ่มควันสีขาว ตุ๊กตากระดาษแผ่นหนึ่งลอยลงมาอย่างเชื่องช้า
“เวทมนตร์หุ่นเชิด”
รูม่านตาของหัววัวหดแคบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “ท่านผู้ใหญ่ นี่มัน...”
“ฉันประเมินเขาต่ำไปจริง ๆ”
หญิงชุดแดงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มลงเก็บตุ๊กตากระดาษขึ้นมา พลิกดูด้านหลัง