มองข้อมูลภารกิจซ่อนเร้นที่ลอยอยู่เหนือศีรษะฉู่หลิง
มุมปากหลิวเฟิงกระตุกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ภารกิจนี้มันบังคับให้เขาตบหน้าตัวเองชัด ๆ
แต่พอเห็นรางวัลแล้ว จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าโดนตบหน้าบ้างก็ไม่เป็นไร
“เสี่ยวหลิงน่ะ”
เขาฉีกยิ้มกว้าง “อยู่บ้านเกิดก็ดีจริง ๆ นั่นแหละ แต่จะว่าไป หมู่บ้านหมู่เย่ที่ไม่มีเธอ อยู่ไปก็ไม่มีความหมาย”
“นายเนี่ยนะ”
ฉู่หลิงชะงักไปก่อน จากนั้นก็กลอกตามองเขาอย่างเอือมระอา “แล้วเมื่อกี้ทำเป็นวางท่าทำไม”
ปากเธอพูดอย่างนั้น แต่ในใจกลับมีความสุข
หลิวเฟิงเป็นคนหลงตัวเอง หน้าหนา แถมยังชอบแกล้งเธออยู่เรื่อย
แต่เธอกลับชอบความรู้สึกที่ได้อยู่กับเขา
ไม่ใช่ว่าเธอจะตกหลุมรักหลิวเฟิงในเวลาเพียงไม่กี่วัน
แต่เป็นเพราะเวลาอยู่กับหลิวเฟิง ฉู่หลิงรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว
หลิวเฟิงเคยเด็ดดอกไม้ป่ามาให้เธอสองครั้ง
ตอนอยู่ในเขาหมูป่า เขาก็อุ้มเธอหนีตายไปทั่ว
ทั้งที่เป็นผู้ใช้เวทมนตร์สายสายฟ้าเหมือนกัน แต่เขากลับยกผลไม้แห่งธาตุสายฟ้าให้เธอโดยไม่ลังเลสักนิด
หลิวเฟิงเป็นคนประเภทที่ดูไม่น่าไว้ใจ แต่กลับทำให้คนรู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษ
“ฉันก็แค่อยากวางท่าถือตัวสักหน่อย ใครจะไปรู้ว่าเธอจะชวนแค่ครั้งเดียว”
หลิวเฟิงเปลี่ยนสีหน้าเป็นเศร้าสร้อย “เสี่ยวหลิง เธอไม่ได้ตั้งใจชวนฉันจริง ๆ เลยสักนิด”
“พอเลยน่า”
ฉู่หลิงถูกเขาทำเอาหัวเราะทั้งหงุดหงิด “ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเป็นฝ่ายชวนผู้ชายคนไหนก่อนขนาดนี้ นายยังจะหาว่าฉันไม่จริงใจอีก หรือจะให้ฉันคุกเข่าขอร้องนายด้วย”