“เอาล่ะ ๆ จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม?”
ใบหน้าของหลิวเฟิงมืดลงทันที
เขามองเฉินเล่ยที่ยังกลิ้งอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด อายุอย่างน้อยก็ห้าสิบแล้ว
ภรรยาของเฉินเล่ย จะอายุน้อยกว่าเขาได้เท่าไหร่?
ให้เขาหนุ่มหล่อสูงหนึ่งเมตรแปดสิบ ไปแย่งชิงหญิงวัยกลางคนอายุสี่สิบห้าสิบ นี่มันภารกิจหรือบทลงโทษกันแน่?
“รางวัลนี้ ฉันไม่เอาก็ได้”
หลิวเฟิงวางภารกิจนี้ไว้เฉย ๆ ทันที
แม้เขาจะเคยจินตนาการว่าตัวเองเป็นโจโฉ แต่ลึก ๆ แล้วเขาก็ยังเป็นคนหัวโบราณ
มีเมียสามภรรยาสี่เขาพอรับได้ แต่นอนเตียงเดียวกับหญิงแก่? ไม่เอา
“เสี่ยวเฟิง เข้าใจผิด เข้าใจผิดทั้งนั้น”
เฉินเล่ยฝืนลุกขึ้นยืน หน้าขาวซีดเหมือนกระดาษ เหงื่อเย็นเต็มหน้าผาก “ฉันแค่ได้ข่าวว่าเธอกลับมา เลยแวะมาดู”
สายตาเขากวาดไปรอบ ๆ ลานบ้าน ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันที
ไก่ล่ะ?
ไก่เต็มลาน หายไปหมดเลยหรือ?
พอคิดถึงแรงหมัดที่เพิ่งโดนเข้าที่ท้อง เฉินเล่ยก็ขนหัวลุก
“ฉันไม่คิดว่ามันเป็นเข้าใจผิด”
หลิวเฟิงเดินเข้าไปหาเขา พร้อมกับใช้วิชาสำรวจไปด้วย
[ชื่อ]: เฉินเล่ย
[เลเวล]: Lv1
[เลือด]: 88/100
[โจมตี]: 8
[ป้องกัน]: 10
[ความเร็ว]: 7
เหลือเลือดแปดสิบแปดแต้ม
โดนอีกเจ็ดหมัด เฉินเล่ยก็ต้องตายคาที่ตรงนี้
ส่วนพลังโจมตี 8 แต้มของเฉินเล่ย สู้พลังป้องกัน 12 แต้มของเขา ในทางทฤษฎี ต่อให้เขายืนนิ่งให้เฉินเล่ยเอามีดฟัน ก็ยังเจาะเกราะไม่เข้า
[ความชำนาญวิชาสำรวจ +1]
[วิชาสำรวจ Lv1 (1/100)]
หลิวเฟิงตาเป็นประกาย
ใช้วิชาสำรวจแล้วเพิ่มความชำนาญได้ด้วย?
งั้นถึงจะไม่ได้คะแนนสกิลจากการเปลี่ยนอาชีพ แค่ความชำนาญวิชาสำรวจพอ ก็อัปเลเวลได้แล้ว
“เธอ เธอจะทำอะไร?”
เฉินเล่ยตกใจถอยหลัง “เสี่ยวเฟิง ตามรุ่นเธอต้องเรียกฉันว่าอา ตอนเด็ก ๆ ฉันยังเคยอุ้มเธอ”
“วางใจได้ ฉันเป็นคนเห็นแก่ความสัมพันธ์”
หลิวเฟิงยิ้มให้เขา “ตอนเด็กเธออุ้มฉัน พอแก่ฉันจะฝังเธอ เราเดินทางไปด้วยกัน”
เขาขยับข้อมือขวา
“ผิดแล้ว อารู้สึกผิดแล้ว!”
สีหน้าสุดท้ายของเฉินเล่ยก็หายไป
เขาถอยหลังพลางเหลือบมองที่ประตู พอห่างจากประตูใหญ่แค่สองก้าว ก็พลิกตัวแล้ววิ่งสุดชีวิตออกไป
“ไอ้เด็กเวร รอรับผลกรรมเถอะ!”
คนวิ่งไปไกลแล้ว แต่เสียงกลับแข็งกร้าวขึ้นมา “อย่าคิดว่าแขนแข็งแรงแล้วฉันจะกลัวเธอ ในหมู่บ้านหมู่เย่แห่งนี้ ยังไม่มีใครกล้าหาเรื่องฉันเฉินเล่ย!”
พอวิ่งไกลจนแน่ใจว่าหลิวเฟิงไม่ตามมาแล้ว เขาถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
วินาทีต่อมา ดวงตาของเฉินเล่ยก็เต็มไปด้วยความอับอายและโกรธแค้น
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา กดเบอร์ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงยอมจำนน “ลูกเอ๊ย พ่อถูกคนทำร้าย ไอ้หนูนั่นแรงมหาศาลเหมือนพ่อทูนหัวของลูก”
……
อีกฝั่งของถนนในหมู่บ้าน
เฉินซิ่วอิงนำชาวบ้านกลุ่มหนึ่งกำลังรีบมาทางบ้านหลังเก่า
“ดูสิ นั่นคนที่ไม่มีตูดอย่างเฉินเล่ยหรือเปล่า?” มีคนชี้ไปที่ร่างที่วิ่งออกจากลานบ้านแล้วตะโกน
“ใช่เขา!”
เฉินซิ่วอิงสีหน้าเปลี่ยนไป “เร็ว ไปดูเสี่ยวเฟิง อย่าให้มีเรื่องได้!”
“เวรกรรมจริง ๆ ตระกูลเจี้ยนกั๋วเหลือทายาทคนเดียว ถ้าเสี่ยวเฟิงเป็นอะไรไป ก็ต้องสูญสิ้นเชื้อสายแน่”
“เฉินเล่ยไอ้สารเลว ไม่ใช่คนจริง ๆ!”
ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งเริ่มวิ่งเหยาะ ๆ
……
ในลานบ้าน หลิวเฟิงไม่ได้ไล่ตาม
เขากำลังคิดเรื่องที่เป็นรูปธรรมมากกว่า
ฆ่าคน ก็ได้ค่าประสบการณ์และดรอปของด้วยหรือเปล่า?
ในเมื่อทั่วโลกมีผู้เล่นแค่เขาคนเดียว ดังนั้นคนอื่น ๆ ทั้งหมดนอกจากเขา
ไม่ใช่ทั้ง NPC และมอนสเตอร์ในเวลาเดียวกันหรือ?
เขาไม่ใช่คนบ้าฆ่า แต่ก็ไม่ใช่คนดีเกินไป
ฆ่าคนบริสุทธิ์ เขาทำไม่ลง
แต่คนชั่วในโลกนี้ ก็มีไม่น้อย
สิ่งแรกที่ผุดขึ้นในหัวหลิวเฟิง ก็คือหมู่เกาะประเทศหนึ่ง
ถ้าเก็บกวาดทั้งหมด เลเวลคงพุ่งทะยานแน่ ๆ
“นโม อมิตาภะ”
เขารีบระงับความคิดที่ทำให้หัวใจเต้นแรงนี้ไว้
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขายังออกจากหมู่บ้านเริ่มต้นไม่ได้ ต่อให้ออกไปได้ การล้มประเทศก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแค่ดีดนิ้ว
เว้นแต่เขาจะแข็งแกร่งพอที่จะต่อสู้กับคนทั้งโลกเพียงลำพัง
แต่พูดอีกทางหนึ่ง
ถ้าสามารถล้มล้างประเทศหมู่เกาะนั้นได้จริง ค่าประสบการณ์มหาศาลนั้น ก็คงทำให้เขาแข็งแกร่งถึงขั้นนั้นได้ไม่ใช่หรือ?
“เสี่ยวเฟิง!”
เสียงฝีเท้าที่หนาแน่นขัดจังหวะความคิดของเขา
ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งหลั่งไหลเข้ามาในลานบ้าน
“เสี่ยวเฟิง ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เฉินซิ่วอิงเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามา วนรอบตัวเขาสำรวจอย่างละเอียด ยิ่งดูก็ยิ่งสงสัย “แปลกจัง ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอดูแข็งแรงขึ้น?”
“ป้าเฉิน พวกเธอ...” หลิวเฟิงมองชาวบ้านที่หลั่งไหลเข้ามา ส่วนใหญ่เป็นวัยกลางคนและคนแก่ ใบหน้าทุกคนเขาจำได้ แค่มีรอยย่นมากกว่าที่จำไว้
“เสี่ยวเฟิง ซิ่วอิงบอกว่าเธอกลับมา พวกเราเลยแวะมาดู”
หวังซูเฟินถือตะกร้าเดินเข้ามา ยิ้มแล้วยื่นให้ “นี่ไข่ไก่ที่บ้านเลี้ยงเอง เอาไปกินเถอะ หนุ่มน้อยโตขึ้น หล่อขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว แต่งเมียยัง?”
“ยายหวัง ผมจะรับของยายได้ยังไง”
หลิวเฟิงรีบปฏิเสธ “ผมเพิ่งกลับมา ยังไม่ได้ซื้ออะไรเลย ถ้าจะให้ก็ควรเป็นผมให้ยายต่างหาก”
“บ้านเดียวกัน จะเกรงใจอะไร?”
หวังซูเฟินยัดตะกร้าใส่มือเขา “ตอนพ่อเธอยังอยู่ ไม่เคยช่วยชาวบ้านน้อยเลย”
พูดถึงตรงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าเธอลดลง กลายเป็นความจนใจและรู้สึกผิด “เสี่ยวเฟิง เธออย่าโทษชาวบ้านเลย เรื่องบ้านเก่าของเธอ พวกเราพยายามขัดขวางแล้ว แต่พวกอันธพาลอย่างหวังซานกับเฉินเล่ย พวกเราคนแก่ ๆ แขนขาไม่ไหวจริง ๆ ไม่อาจทำอะไรพวกมันได้”
“เสี่ยวเฟิง ฉันเห็นเฉินเล่ยวิ่งออกจากลานเธอ”
หลี่จวินเอ่ยปาก ใบหน้าสี่เหลี่ยมเต็มไปด้วยความจนใจเหมือนกัน “มันไม่ได้หาเรื่องเธอใช่ไหม? หลายปีมานี้เธอไม่เคยกลับมา พวกเราก็ไม่มีช่องทางติดต่อเธอ เฉินเล่ยอาศัยว่ามีลูกน้องนักเลงเป็นพวก พอลูกชายมันรวยขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน ก็ยิ่งเหิมเกริมในหมู่บ้าน แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านยังกดมันไม่อยู่ บ้านเก่าและที่ดินของเธอ เกือบทั้งหมดถูกมันยึดไปแล้ว”
“ลุงหลี่ ผมไม่เป็นไร วางใจได้”
หลิวเฟิงหายใจเข้าลึก ๆ “ผมกลับมาคราวนี้ ไม่คิดจะไปอีกแล้ว ของที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ผม ใครก็แย่งไปไม่ได้”
“คนกลับมาก็ดีแล้ว”
หลี่จวินพยักหน้า “แค่บ้านเธอยังมีคน สิ่งของก็รักษาไว้ได้ ชาวบ้านทุกคนจะช่วยพูดแทนเธอ แต่เธออย่าไปปะทะกับเฉินเล่ยพวกนั้นเด็ดขาด ที่นี่บ้านนอก ไม่เหมือนในเมือง พวกนั้นเวลาโหดขึ้นมา อะไรก็ทำได้”
“ผมมีความพอดี” หลิวเฟิงตอบ
ถ้าไม่ใช่เพราะเปิดหน้าต่างสถานะผู้เล่นได้ คราวนี้กลับมาหมู่บ้านเพื่อนอนพักผ่อน คงเข้าบ้านไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้น่ะหรือ
เขาไม่รังเกียจที่จะเป็นฝันร้ายของพวกอันธพาลพวกนั้น
“เอาล่ะ เสี่ยวเฟิงกลับมาแล้ว พวกเราช่วยกันหน่อย จัดการลานบ้านให้เข้าที่เข้าทาง”
เฉินซิ่วอิงเรียก “ยังไงก็ต้องให้เสี่ยวเฟิงมีที่นอน”
“ซิ่วอิงพูดถูก ทุกคนลงมือกันเถอะ”
ชาวบ้านพูดแล้วก็ลงมือทันที กวาดบ้านก็กวาด ขูดขี้นกก็ขูด ซ่อมประตูก็ซ่อม
“อ้อ เสี่ยวเฟิง ไก่ที่เฉินเล่ยเลี้ยงไว้นี่หายไปไหน?” หลี่จวินถามขึ้นมาแบบไม่ได้คิด
“ไก่หรือ?”
หลิวเฟิงหยุดคิดเล็กน้อย “ไม่รู้สิ ผมมาแล้วก็ไม่เห็นไก่”
“แปลกจริง”
หลี่จวินขมวดคิ้ว “เมื่อเช้าฉันเดินผ่านยังได้ยินเสียงไก่ขันเลย”
“ลุงหลี่ ผมขอถามเรื่องหนึ่ง”
หลิวเฟิงเปลี่ยนเรื่อง “เฉินเล่ยไม่ใช่หย่ากับเมียเก่าแล้วหรือไง ไปแต่งเมียใหม่อีกคน?”
เขาก็นึกขึ้นได้ ตอนที่เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เฉินเล่ยกับเมียเก่าทะเลาะกันเรื่องแบ่งทรัพย์สิน เรื่องดังไปทั่วหมู่บ้าน
แต่ภารกิจในระบบให้เขาไปแย่งเมียเฉินเล่ย
ไม่ว่าเฉินเล่ยจะยังไม่ได้หย่ากับเมีย หรือแต่งใหม่
“มีเรื่องนี้จริง”
หลี่จวินพูด “แต่งเมื่อเดือนที่แล้ว อายุสามสิบกว่า ยังสาวอยู่ เพื่อแต่งเมียคนนี้ เฉินเล่ยสร้างวิลล่าไว้ในหมู่บ้านล่วงหน้าหนึ่งปี”
“สามสิบกว่า?”
หลิวเฟิงตาเป็นประกาย “หน้าตาเป็นยังไง?”
“เสี่ยวเฟิง เธอจะ...” สายตาที่หลี่จวินมองเขากลายเป็นแววตาลึกซึ้ง
“ลุง ผมแค่อยากรู้จริง ๆ” หลิวเฟิงสีหน้าไม่เปลี่ยน
“ฉันเข้าใจ”
หลี่จวินยิ้ม “ผู้หญิงคนนั้นผิวขาว สะโพกก็ใหญ่ เวลาเดินก็ยั่วยวน สวยกว่าผู้หญิงในหมู่บ้านเราจริง ๆ”
ผิวขาว
สะโพกใหญ่
หลิวเฟิงยิ่งฟังก็ยิ่งตาโต
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่า ภารกิจ “สามีที่ไร้ความสามารถ” ก็ไม่ใช่จะคิดไม่ได้
“เสี่ยวเฟิง คืนนี้ไปนอนบ้านฉันเถอะ”
หลี่จวินลูบจมูก “ในบ้านเธอกลิ่นแรงเกินไป ต่อให้ทำความสะอาดแล้ว ก็ต้องฆ่าเชื้อและระบายอากาศอีกหลายวัน ไม่งั้นอยู่ไม่ได้จริง ๆ”
“ไม่ต้องแล้วลุง”
หลิวเฟิงยิ้มกว้าง “คืนนี้ผมนอนวิลล่า”
พูดจบ เขาก็ตบไปที่แขนตัวเอง ยุงตัวหนึ่งที่กำลังดูดเลือดถูกบี้แบนทันที
[สังหารยุง Lv0 สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +0.1 เหรียญทองแดง +1]