[สังหารหลินระดับ 1 · ไก่บ้านสามสีสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +1 เหรียญทองแดง +10 เนื้อไก่ ×1]
...
ในลานบ้าน ระเกะระกะไปหมด
หลิวเฟิงกำมีดทำครัวไว้แน่น ค่อย ๆ ต้อนไก่บ้านสามสีตัวสุดท้ายเข้ามุม
"กุ... กุกกุก..."
เจ้าไก่นั่นกระพือปีกหนี แต่แถบเลือดมันเหลือน้อยจนยืนแทบไม่ไหว เซถลาไปชนกำแพง
"เอ๋ย อย่ากลัวไป"
หลิวเฟิงคว้าหน้าปีกมันได้ เงื้อมีดขึ้นเหนือหัว ยิ้มพลางพูด "ฉันลงมือไวมาก"
แสงมีดสะท้อนวาบ
ไก่บ้านสามสีตัวสุดท้ายสลายกลายเป็นแสงสีขาว
[สังหารหลินระดับ 1 · ไก่บ้านสามสีสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +1 เหรียญทองแดง +10 เนื้อไก่ ×1]
[ระดับของคุณเพิ่มขึ้นเป็นเลเวล 2 ได้รับค่าสถานะอิสระ 10 แต้ม]
ความอบอุ่นสายหนึ่งพลุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงกระหม่อม หลิวเฟิงทั้งตัวสะท้าน
โคตรจะฟิน
ฟินกว่าตื่นนอนจนเต็มอิ่มหลังทำงานล่วงเวลามาทั้งเดือนอีก
เขารีบเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูทันที
[ผู้เล่น]: หลิวเฟิง
[อาชีพ]: ยังไม่ได้เปลี่ยนอาชีพ
[เลเวล]: เลเวล 2 (45.1/100)
[เลือด]: 70 (ร่างกาย ×10)
[มานา]: 80 (จิตใจ ×10)
[โจมตี]: 7 (พลัง ×1)
[ป้องกัน]: 7 (ร่างกาย ×1)
[ความเร็ว]: 6 (ความคล่องตัว ×1)
[ค่าสถานะ]: ร่างกาย 7／พลัง 7／จิตใจ 8／ความคล่องตัว 6
[ค่าสถานะอิสระ]: 20
[เงินตรา]: เหรียญทองแดง ×51
[พื้นที่ช่องเก็บของ]: ไม่มี
[การโจมตีรวมพลังกายและพลังเวท การป้องกันรวมพลังกายและพลังเวท]
[ค่าสถานะพื้นฐานสี่ด้านของผู้เล่น ถูกสร้างจากสภาพร่างกายของผู้เล่น]
[ก่อนผู้เล่นเปลี่ยนอาชีพ ทุกครั้งที่เลเวลอัป จะได้รับค่าสถานะอิสระ 10 แต้ม]
[หมายเหตุ: ผู้ใหญ่ทั่วไปที่เป็นผู้เล่น ค่าเฉลี่ยค่าสถานะสี่ด้านคือ 10]
"โจมตี 7 แต้ม... ไม่แปลกใจที่ตีอะไรก็เหนื่อย"
หลิวเฟิงมองหน้าต่างสถานะตัวเอง รู้สึกจนปัญญา
แต่เขาไม่ตื่นตระหนก
ถึงจะห่วย แต่เพิ่มค่าสถานะได้ก็พอ
[ภารกิจสำเร็จ ได้รับตำราสกิลวิชาสำรวจ ×1 เหรียญทอง ×100]
"เงินเข้าบัญชีแล้ว"
หลิวเฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ
เหรียญทอง 1 เหรียญเท่ากับ 100 บาท เหรียญทอง 100 เหรียญก็คือหนึ่งหมื่น
ก่อนหน้านี้เขาทำงานเป็นวัวเป็นควายในเมือง ทำงานล่วงเวลาจนแทบช็อกตายเดือนหนึ่งถึงจะทะลุหมื่น
ตอนนี้ล่ะ?
ไม่ถึงสิบนาที หนึ่งหมื่นก็เข้าถุง
เขากวาดตามองลานบ้าน พื้นเต็มไปด้วยเหรียญทองแดงและก้อนแสงสีขาว กระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางขี้ไก่และดิน
ของที่ดรอปจากมอนสเตอร์ไม่เก็บให้อัตโนมัติ ต้องให้เขาเก็บเอง
"เรียนสกิลก่อนดีกว่า"
หลิวเฟิงขยับความคิด หนังสือเล่มเล็ก ๆ เรืองแสงโบราณเล่มหนึ่งตกลงมาอยู่ในมือ
เขาเปิดดู หน้ากระดาษแข็งกระด้าง ไม่มีตัวอักษรสักตัว
[ต้องการเรียนรู้วิชาสำรวจหรือไม่?]
"ใช่"
[เรียนรู้สำเร็จ]
ตำราสกิลสลายเป็นแสงจุดเล็ก ๆ พุ่งเข้าสู่ร่างกาย หน้าจอโปร่งแสงผืนหนึ่งเด้งขึ้นมา
[วิชาสำรวจ เลเวล 1]: สามารถดูข้อมูลเป้าหมายที่มีระดับไม่เกิน 10 ได้ สามารถใช้แต้มสกิลเพื่ออัปเกรด
[หมายเหตุ: หลังจากเปลี่ยนอาชีพจะได้รับแต้มสกิล]
เปลี่ยนอาชีพ?
หลิวเฟิงตาเป็นประกาย
นักรบ? เมจ? ซัมมอนเนอร์?
ถ้าเปลี่ยนเป็นเมจได้ จะปั้นลูกไฟจริง ๆ ได้มั้ยนะ?
ถ้าได้อาชีพซ่อนเร้นอีก ครอบครองเวทมนตร์ต้องห้ามสักสองสามอย่าง
แค่นึกก็น้ำลายไหลแล้ว
ส่วนที่ว่าบลูสตาร์เป็นโลกความจริง ต้นตำแหน่งเปลี่ยนอาชีพอยู่ที่ไหน?
เขาไม่กังวลเลยสักนิด
สำหรับคนอื่น บลูสตาร์คือโลกปกติ
สำหรับเขา นี่คือเกม
ป้าเฉินยังปลดภารกิจได้ ต่อไปเจอ NPC ที่รับหน้าที่เปลี่ยนอาชีพก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
หลิวเฟิงดึงสติกลับมา จ้องค่าสถานะอิสระ 20 แต้มที่ได้จากเลเวลอัป คิดว่าจะเพิ่มยังไงดี
เกมคนจริงแบบนี้ไม่เหมือนเกมออนไลน์ทั่วไป
โจมตีและป้องกันครอบคลุมทั้งพลังกายและพลังเวท แสดงว่าต่อไปต้องเจอมอนสเตอร์โจมตีด้วยพลังเวทแน่นอน
แต่ตอนนี้น่ะ
เขามองขนไก่กับขี้ไก่เต็มลาน
โลกนี้ตอนนี้ยังปกติ ไม่เจอมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งผิดปกติอะไร
แค่เพิ่มพลังกับร่างกายอีกหน่อย ไก่บ้านในหมู่บ้านพวกนี้ก็ไม่เป็นภัยคุกคามต่อเขาแล้ว
ต่อให้เจอชาวบ้าน ถ้าป้องกันสูงพอ ต่อให้อีกฝ่ายเอามีดฟันเขาก็เจาะเกราะไม่เข้า
เพราะ NPC ไม่มีการดาเมจบังคับ 1 แต้ม
นี่แหละข้อดีของการเป็นผู้เล่น ทุกอย่างขึ้นกับค่าสถานะ
ตัดสินใจได้แล้ว หลิวเฟิงเริ่มเพิ่มค่าสถานะ
พลัง 15 แต้ม ร่างกาย 5 แต้ม
วินาทีที่เพิ่มเสร็จ กระแสอุ่นอันยิ่งใหญ่ผุดจากส่วนลึกของร่างกาย ราวกับมีอะไรบางอย่างระเบิดในรอยต่อกระดูก เปล่งเสียงดังเปรี๊ยะ ๆ ปรับเปลี่ยนกล้ามเนื้อทุกส่วนของเขา
เขากระพริบตา
ภาพที่เคยเห็นไกล ๆ เบลอ ๆ อยู่ไกล ๆ จู่ ๆ ก็แจ่มชัดราวกับกระจก
ขี้ไก่ที่เปื้อนอยู่บนบานประตูบ้านเก่า เขาเห็นแม้กระทั่งลวดลาย
แต่การเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่ที่สุดคือร่างกาย
หลิวเฟิงดึงเสื้อขึ้นมอง ท้องน้อยหายไป กลายเป็นซิกแพคแปดเหลี่ยม เส้นสายคมชัดสะอาดตา
เขากำหมัด ข้อนิ้วดังเปรี๊ยะ ๆ พลังที่กำในฝ่ามือมากกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่า
[ผู้เล่น]: หลิวเฟิง
[อาชีพ]: ยังไม่ได้เปลี่ยนอาชีพ
[เลเวล]: เลเวล 2 (45.1/100)
[เลือด]: 120/120 (ร่างกาย ×10)
[มานา]: 80 (จิตใจ ×10)
[โจมตี]: 22 (พลัง ×1)
[ป้องกัน]: 12 (ร่างกาย ×1)
[ความเร็ว]: 6 (ความคล่องตัว ×1)
[ค่าสถานะ]: ร่างกาย 12／พลัง 22／จิตใจ 8／ความคล่องตัว 6
หลิวเฟิงสูดหายใจลึก ๆ แล้วยิ้ม
"ว่าแล้ว การเพิ่มค่าสถานะนี่แหละทางที่ถูก อะไรฝึกเซียน ฝึกยุทธ์ โคตรจะห่วย"
พูดจบเขาก็เริ่มก้มลงเก็บของ
เหรียญทองแดงเก็บทีละอัน ก้อนแสงเนื้อไก่ก็เก็บเข้าอินเวนทอรีทีละอัน หน้ายิ้มจนหุบไม่ลง
...
บนถนนในหมู่บ้านนอกลานบ้าน เงาร่างหลายคนเดินมาอย่างดุดัน
คนนำคือชายวัยกลางคนร่างกำยำ สร้อยคอทองเส้นโตห้อยคอ เดินเชิดหน้าชูคอ
"พี่เล็ก ไอ้หมอนั่นยังอยู่ในนั้น ผมจ้องมันตลอด!"
หวังสามเดินตามเฉินเล่ยอยู่ข้าง ๆ หัวมีก้อนแดงม่วงบวมใหญ่ ใบหน้าดุร้าย "มันกล้าเอากระถางฟาดหัวผม เดี๋ยวผมต้องจัดการมันให้สาสม"
"พอได้แล้ว สังคมกฏหมาย อย่าปากเป็นพ่นไฟ"
เฉินเล่ยมองก้อนบนหัวหวังสาม ใบหน้าไร้อารมณ์ "มันตีแก แกก็ให้มันชดใช้ด้วยที่ดินผืนนี้สิ"
"ใช่ ๆ ฟังพี่เล็ก" หวังสามรีบเปลี่ยนเป็นหน้ายิ้มประจบ
หลายคนเดินมาถึงหน้าลานบ้าน
เฉินเล่ยยื่นมือผลักประตูไม้ที่โยกเยก หรือว่าจะตะโกนเรียก แต่กลับชะงัก
เห็นเพียงหลิวเฟิงในลานบ้านก้ม ๆ เงย ๆ มือปาดไปบนพื้นที ๆ ใบหน้ายังยิ้มอยู่
แต่ในมือเขากลับไม่มีอะไรเลย พื้นก็ไม่มีอะไรเลย
"พี่เล็ก... ไอ้หมอนี่จะเป็นบ้าไปแล้วรึเปล่า?"
หวังสามมองแล้วขนลุก
ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นด้วย
คนปกติใครจะเอากระถางฟาดหัวคนอื่น แล้วยังถือมีดทำครัวอีก?
"ไม่แน่"
เฉินเล่ยหรี่ตามองบ้านเก่าทรุดโทรมสุดลึกในลาน "บ้านนี้คนอายุสั้นทั้งนั้น ไอ้หมอนี่ป่วยก็ไม่แปลก"
"แล้วจะทำยังไงตอนนี้?"
หวังสามกลืนน้ำลาย "ผมได้ยินว่าคนบ้าฆ่าไม่ผิดกฎหมาย"
"กลัวอะไร"
เฉินเล่ยสีหน้าเคร่งขรึม ก้าวเดินไปหาหลิวเฟิง "มันเป็นคนบ้า ไม่ใช่ซูเปอร์แมน เรามีตั้งหลายคน ยังจัดการมันคนเดียวไม่ได้อีกเหรอ?"
"ไอ้หนู แกเป็นลูกชายไอ้หลิวเจี้ยงกั๋วคนอายุสั้นนั่นหรือเปล่า?"
เฉินเล่ยเดินมาหยุดตรงหน้าหลิวเฟิง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งกับปากกาหนึ่งด้ามออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้หลิวเฟิง "แกตีลูกน้องฉัน ไม่อยากจ่ายเงิน ก็เอาบ้านเก่าหลังนี้มาโอนให้ฉัน มิฉะนั้น ต่อให้แกป่วยหรือไม่ป่วย วันนี้ต้องให้แกรู้ไว้ว่า ในหมู่บ้านหมู่เย่ ฉันเฉินเล่ยเป็นคนพูด"
หลิวเฟิงเก็บเหรียญทองแดงสุดท้ายขึ้นมา ยืดตัว มองกระดาษที่เฉินเล่ยยื่นให้
สัญญาโอนบ้าน
สายตาเขาคมเย็นลงทันที
"แกเป็นคนพูด? แกเป็นโฮคาเงะเหรอ?"
"โฮคาเงะเป็นอะไร? แกไม่ไปถามดูรึไง ในหมู่บ้านหมู่เย่ ใครเห็นฉันเฉินเล่ยไม่ต้องยื่นบุหรี่ให้?"
เฉินเล่ยยื่นมือ วางบนไหล่หลิวเฟิง "หนุ่มน้อย อย่าไม่รู้จักดีนะ..."
คำว่า "ดี" ยังไม่ทันออกจากปาก
หมัดใหญ่เท่ากระสอบก็กระแทกเข้าเต็มท้อง
ใบหน้าเฉินเล่ยซีดขาวทันที อ้าปากค้าง ยังไม่ทันได้กรีดร้อง ร่างทั้งตัวก็ปลิวกระเด็นไปหลายเมตร ปัง! กระแทกพื้น เหมือนเต่าคว่ำท้อง
"โว้ย! ซูเปอร์แมน!"
ที่หน้าประตู ลูกน้องที่มาช่วยกันข่มขู่หลายคนหน้าซีดด้วยความตกใจ
"พี่เล็ก ผมมีธุระที่บ้าน ไปก่อนนะ!"
"แม่เรียกกลับบ้านไปกินข้าว ไปก่อนไปก่อน!"
แป๊บเดียว หลายคนวิ่งหนีหายวับไปกับตา
เหลือเพียงหวังสามที่กอดหัวไว้ ขาสั่นเทา มองหลิวเฟิงราวกับเจอผี
"ซาน... เร็ว เร็วเข้า..." เฉินเล่ยกอดท้องนอนขดกับพื้น ลุกไม่ไหว
"พี่...พี่เล็ก...แม่ผม...แม่กำลังจะคลอด ผมไปก่อนนะ!"
หวังสามตั้งสติได้ หันหลังวิ่ง พลางวิ่งพลางตะโกน
"ผี!"
หมัดเดียวถล่มคนปลิวไปหลายเมตร นี่มันคนหรือ?
ซูเปอร์แมนชัด ๆ!
เฉินเล่ยยังจะให้เขาลุยอีกเหรอ? งี่เง่าถึงจะลุย
หลิวเฟิงมองเฉินเล่ยนอนอยู่บนพื้น แถบเลือดเขาเห็น ๆ อยู่ว่าลดลงเป็นท่อนสั้น ๆ
-12
ตัวเลขความเสียหายลอยผ่าน
หลิวเฟิงกำลังจะเดินไปหาเฉินเล่ย
เหนือหัวเขา เครื่องหมายตกใจสีทองเด้งขึ้นมา
[ภารกิจสุ่ม: สามีที่ไร้ความสามารถ]
[เนื้อหาภารกิจ: ยึดครองภรรยาของเฉินเล่ยหนึ่งคืน ทำให้เขารู้สึกอับอาย โกรธ แต่ทำอะไรแกไม่ได้]
[รางวัลภารกิจ: อุปกรณ์สุ่มสีขาว ×1]
หลิวเฟิง: "???"
ป.ล. ท่านผู้อ่านทั้งหลาย อ่านจบแล้วอย่าลืมเพิ่มบุ๊กมาร์กด้วยนะครับ ขอบคุณครับ