หลินเฟิงรับสิ่งของไว้อย่างไม่เก้อเขิน นี่คือสิ่งที่เขาสมควรได้
จูหมิงอี้กล่าวคำขอบคุณอีกหลายรอบ สุดท้ายก็ขอเบอร์ติดต่อของหลินเฟิงไป แล้วถามอีกว่าบ้านเขาอยู่ที่ไหน บอกไว้ว่ามีโอกาสจะไปเยี่ยมหมู่บ้านเถาหยวนให้ได้ถึงจะจากไปอย่างสบายใจ
หลินเฟิงไม่ได้เดินเล่นต่อ แต่กลับมาที่หมู่บ้านเถาหยวน
พึ่งถึงปากหมู่บ้านก็ถูกกลุ่มหนึ่งแม้ป้าล้อมไว้อีก คราวนี้คนยิ่งกว่าเดิม ดูเหมือนตั้งใจรอเขาอยู่
"ไอ้โง่ คราวนี้ขายได้เท่าไหร่?"
"คงไม่โดนหลอกอีกนะ"
"โอ้ย ขายหมดอีกแล้ว คนเมืองชอบกินมะเขือเทศขนาดนั้นเลยเหรอ"
เจ็ดแปดคนเสียงเจื้อยแจ้วจนแก้วหูแทบแตก
"ดูสิ ขายได้ตั้งเยอะ"
หลินเฟิงหยิบธนบัตรเก่าๆ ยับๆ ที่เตรียมไว้กำหนึ่งออกมา แล้วพูดอย่างภูมิอกภูมิใจ
ทุกคนมองแล้วอดหัวเราะไม่ได้
"แค่นี้เองเหรอ มะเขือเทศของนายตั้งหลายร้อยแน่ะ"
"ฉันบอกแล้วไง ไอ้โง่คิดเงินไม่เป็นหรอก"
"ฟังป้าเตือนสักคำ ต่อไปอย่าไปอีกเลย นายนี่เสียเวลาเปล่าๆ"
จ้าวกุ้ยฮวาเบียดเข้ามาใกล้หลินเฟิง ยิ้มแล้วพูดว่า "ไอ้โง่เอย ป้าบ้านก็มีมะเขือเทศ แตงกวาอะไรพวกนั้น นายเก็บไปหมดเลยสิ ป้าขายให้นายถูกๆ นายเอาไปขายที่เมือง ขายของหลายอย่าง ลูกค้าก็จะเยอะขึ้น"
ที่แท้ก็คิดจะงวดนี้ด้วย