ลูกน้องสองคนพุ่งเข้าไปอย่างดุร้าย กดตัวหวังต้าเป่าแล้วก็ชกต่อยอย่างหนัก
พวกเขาเองก็เกลียดหวังต้าเป่ามากนัก ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าหมอนี่ยุแหย่ พวกเขาจะไปก่อเรื่องที่หมู่บ้านเถาหยวนได้อย่างไร และถ้าไม่ไปที่หมู่บ้านเถาหยวน พวกเขาจะถูกหลินเฟิงจัดการได้อย่างไร
ต้นเหตุของทุกอย่างอยู่ที่หวังต้าเป่า
"โอ๊ยๆ อย่าชกเลย พี่เสือ ผมไม่ได้มีใจร้ายต่อพี่จริงๆ นะ ผมคิดวิธีจัดการหลินเฟิงได้แล้ว พี่เสือไม่อยากแก้แค้นคืนบ้างหรือไง?"
หวังต้าเป่าร้องพลางหลบ
"หยุด!"
จางต้าชุนเรียกพวกมัน: "เอามันมาให้ฉัน"
ลูกน้องสองคนจับตัวหวังต้าเป่า แล้วลากไปที่ข้างเตียงคนไข้ บังคับให้มันคุกเข่าลง ระดับพอดีกับจางต้าชุน
"สมองหมาๆ ของแกจะคิดอะไรได้ เล่ามาสิ ถ้าแกกล้าล้อเล่นกับฉัน ฉันจะฆ่าแกให้ตายวันนี้เลย"
จางต้าชุนหัวเราะเย็นๆ หลายครั้ง
เขาอยากฟังนัก ว่าเจ้าหมาเวรนี่จะคิดแผนเจ๋งๆ อะไรออกมา
หวังต้าเป่าหายใจหอบใหญ่ๆ หลายครั้ง แล้วพูดว่า "พี่เสือไม่รู้ หลินเฟิงไอ้บ้านั่นหัดทำเงินแล้วนะ เริ่มเอาผักมาขายที่เมือง นี่เป็นเที่ยวที่สองแล้ว ผมเห็นกับตาว่ามันเอาผักสองถุงไปส่งที่จุ้ยเยว่โหลว"
ข้างนอก
หลินเฟิงขมวดคิ้วเงียบๆ
ถึงแม้ประตูห้องคนไข้จะปิด แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นข้างในก็ไม่รอดหูเขาไปได้