หลินเฟิงเทน้ำวิเศษออกมาทั้งหมด รดมะเขือเทศ แตงกวา มะเขือยาว พริก ไปสองสามต้น สุดท้ายมองลูกหมาเหลืองที่ยังนอนอยู่ข้างๆ ไม่ยอมไป ก็หยดให้อีกหนึ่งหยด
ที่เหลือ หลินเฟิงกลืนลงไปทีเดียว
คืนนั้นเขาไม่ได้นอน แต่นั่งบำเพ็ญเพียร
รุ่งเช้า
หลินเฟิงลืมตาขึ้น รู้สึกว่ากำลังบำเพ็ญก้าวหน้าขึ้นอีกขั้น แต่ยังไปไม่ถึงขั้นปลายของระยะหลอมปราณ
"ดูท่า ยิ่งไปช่วงท้าย ก็ยิ่งต้องใช้น้ำวิเศษมากขึ้น"
เขาพึมพำ
เดินออกจากประตูมา ก็เห็นซูอวี้เฟินยืนอยู่หน้าผักในสวน
"พี่สาว" หลินเฟิงเดินเข้าไป ยิ้มทักทาย
"เสี่ยวเฟิง ดูสิ แตงกวา มะเขือยาว พริกพวกนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้าทำขึ้นมาเองทั้งนั้น" ซูอวี้เฟินแม้จะเคยเห็นมาก่อน แต่ก็ยังรู้สึกทึ่งมาก
"ใช่แล้ว ร้านอาหารเขาสั่งผักเยอะ ผมก็เลยลองปลูกเพิ่มสองสามอย่าง" หลินเฟิงยิ้ม
"ดี แต่เวลาจะไป ควรหาอะไรมาปิดไว้หน่อย เจ้าขายมะเขือเทศคงไม่เป็นไร แต่ถ้าขายของเยอะขนาดนี้ ใครเห็นเข้าก็อดคิดไม่ได้"
ซูอวี้เฟินเตือน
ที่ไหนก็ต้องมีคนไม่ดีปะปน เจ้ายากจนเขาก็หัวเราะเยาะ แต่ถ้าเจ้าหาเงินได้ ล่ะก็ถึงตาพวกเขาอิจฉา หมู่บ้านเถาหยวนก็ไม่ได้ไม่มีคนแบบนั้น
เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องยุ่งยากที่ไม่จำเป็น ยังไงก็ปิดบังไว้สักหน่อยดีกว่า
สำหรับคำเตือนของเธอ หลินเฟิงค่อนข้างเห็นด้วย คิดไปคิดมาก็มีวิธีแล้ว