หวังต้าเป่าตอนนั้นถูกจับไป ตอนแรกแค่เสียค่าปรับแล้วก็อบรมสั่งสอนก็ออกมาได้ แต่เขาจ่ายค่าปรับไม่ไหว เลยถูกขังอยู่หลายวันกว่าจะถูกปล่อยออกมา
ผลปรากฏว่าพอกลับมาถึงหมู่บ้าน ก็บังเอิญไปเห็นภาพแบบนี้เข้า
"ดีมากเลยนะฉินเยว่เอ๋อ ที่บอกว่าซื่อสัตย์รักษาตัวอะไรนั่นแหละล้วนแต่เสแสร้งทั้งนั้น สารเลวไร้ยางอายจริง ๆ! ข้าเห็นจะต้องมองให้ชัดแล้วล่ะ"
หวังต้าเป่าพูดอย่างแค้นใจ
ในหมู่คนที่หมายปองตัวฉินเยว่เอ๋อ ก็มีเขารวมอยู่ด้วย เขาไปหาถึงบ้านเพื่อจะเอาเปรียบไม่รู้กี่ครั้ง แต่ทุกครั้งก็ถูกฉินเยว่เอ๋อเอาไม้กวาดไล่ตีออกมา โดนด่าสาดเสียเทเสีย จนหลังจากนั้นไม่กล้าไปอีกเลย
เขายังคิดว่าฉินเยว่เอ๋อจะรักษาความบริสุทธิ์ให้สามีที่ตายไปแล้วจริง ๆ เสียอีก ที่ไหนได้ล้วนเป็นของปลอมทั้งนั้น
นั่นมันแค่นังแพศยาเท่านั้น!
"ไม่ชอบใครก็ได้ ดันไปชอบคนบ้าเสียได้ ตาบอดจริง ๆ คนบ้ามันดีอะไรกัน สู้เส้นผมเส้นเดียวของข้าก็ไม่ได้"
"ไอ้คนบ้าเอ๊ย ทำไมเจ้าถึงได้มีวาสนาดีขนาดนี้ เจ้าทำให้ข้าต้องติดคุกอยู่หลายวัน เรื่องนี้เราไม่จบแน่"
หวังต้าเป่าลูกตาเหล่ไปมา ในไม่ช้าก็คิดอุบายออก พลางยิ้มเจ้าเล่ห์เดินกลับบ้านไป
แต่หารู้ไม่ว่า หลินเฟิงเห็นเขาเข้ามาตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่ไม่ได้เปิดโปงเท่านั้นเอง และหลินเฟิงก็ไม่คิดจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ ด้วย