"ไอ้โง่กลับมาแล้ว วันนี้ขายได้เท่าไหร่?"
หลินเฟิงเพิ่งกลับมาถึงหมู่บ้าน ก็ถูกจ้าวกุ้ยฮวารั้งไว้เสียก่อน
อีกทั้งยังมีและคนอื่นๆผู้หญิงคนอื่นๆ อีกหลายคน พากันเดินเข้ามาล้อมรอบ พยักเพยิดยิ้มแย้มมองเขา
หลินเฟิงรู้สึกแปลกใจ ตอนนี้ยังไม่ทันมืดค่ำ พวกผู้หญิงเหล่านี้ไม่ไปทำงานในนา กลับมานั่งรอเขาอยู่ที่นี่เหมือนตั้งใจรอเป็นพิเศษ
"ไม่รู้สิ รวมๆ ก็เท่านี้แหละ"
หลินเฟิงหยิบธนบัตรยับๆ ออกมาสองสามใบ รวมกันก็แค่ร้อยกว่าบาท
"เท่านี้เองเหรอ ฮ่าๆๆ..." จ้าวกุ้ยฮวาอดหัวเราะไม่ได้
คนอื่นๆ เห็นดังนั้น ก็พากันหัวเราะตามไม่หยุด
"ป้าๆ ขำอะไรกัน?" หลินเฟิงถามด้วยความสงสัย
"ไอ้โง่เอ๊ย ต่อไปนี้อย่าไปขายผักอีกเลย มีคนเขามารับซื้อถึงหมู่บ้าน ราคาดีกว่าที่นายไปส่งเสียอีก"
ฉินเยว่เอ๋อถือพัดใบเตย เดินส่ายสะโพกเข้ามา
เรื่องที่มีคนมารับซื้อผัก เธอก็รู้แล้ว รู้ด้วยว่าจ้าวกุ้ยฮวากับอีกหลายครัวเรือนขายผักได้ราคาดี และคนอื่นๆคิดจะเอามาเทียบกับธุรกิจของหลินเฟิง และก็หาเรื่องขำหลินเฟิงไปด้วย
ฉินเยว่เอ๋อจะทนให้และคนอื่นๆมารังแกหลินเฟิงแบบนี้ได้อย่างไร จึงเข้ามาเปิดโปง และยังเป็นการเตือนหลินเฟิงด้วยว่า ต่อไปไม่ต้องลำบากขนาดนั้น
"ฉินเยว่เอ๋อนายเป็นบ้าหรือไง เรื่องของนายหรือไง"
"ใช่! ริมแม่น้ำไม่มีหญ้าเขียว เต่ามีปากก็อย่าพูดมาก ไปไหนเย็นๆ ไปซะ!"