"ดัง!"
"ดัง! ดัง!"
"ดัง! ดัง! ดัง!"
เสียงฆ้องดังกระหึ่มไปทั่วราตรี ดังก้องแก้วหูเป็นพิเศษ
"เกิดอะไรขึ้น?"
"มีเรื่องอะไรกัน?"
"ให้ตายเถอะ! อย่าบอกนะว่าบ้านใครผู้ใหญ่เสียแล้ว?"
ชาวบ้านบ้านใกล้เรือนเคียงหลายครัวเรือนวิ่งออกมาจากบ้านเป็นกลุ่มแรก
เมื่อเห็นว่าคนตีฆ้องคือหวังต้าเป่า ต่างก็รีบรุมล้อมเขาทันที: "ตกลงเป็นเรื่องอะไรกันแน่? บ้านใครมีคนเสียชีวิต?"
ในหมู่บ้านเป็นแบบนี้ ถ้าบ้านไหนมีคนตาย ก็จะมีคนตีฆ้องส่งข่าว
"ไม่มีใครตาย"
หวังต้าเป่ายิ้มเผล่ แล้วตีฆ้องดังๆ อีกสองครั้ง: "ดัง! ดัง!"
คนอื่นๆ ถึงกับไม่พอใจขึ้นมาทันที
"หวังต้าเป่า สมองแกมีปัญหาหรือไง ไม่มีใครตายแล้วแกตีฆ้องทำไม!"
"บัดซบ แกทำให้หูฉันแทบบอดเลยรู้ไหม!"
ทุกคนต่างพากันด่าทอ
หวังต้าเป่าตีฆ้องอีกหลายครั้ง ก่อนจะชี้ไปที่บ้านของฉินเยว่เอ๋อแล้วตะโกนเสียงดัง: "ชาวบ้านพี่น้องครับ ผมเห็นไอ้บ้าแอบเข้าไปในบ้านแม่ม่ายฉิน แล้วลองคิดดูสิว่ากลางดึกแบบนี้มันเข้าไปในบ้านแม่ม่ายได้ทำอะไรกันเล่า!"
ตอนนี้ ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงอึกทึกต่างวิ่งกันมาอีกหลายคน
พอฟังคำพูดของหวังต้าเป่า ทุกคนต่างพากันตกตะลึงอย่างมาก
"จริงหรือเปล่าเนี่ย?"
"พูดแบบนี้ไม่ได้นะ อย่าพูดพล่อยๆ"
"ไอ้บ้าเข้าไปในบ้านแม่ม่ายฉิน...เฮ้ย! ให้ตายสิ เร้าใจขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ไม่น่าใช่หรอก แม่ม่ายฉินเป็นผู้หญิงที่เคร่งครัดมาโดยตลอด จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง แล้วยังเลือกคนบ้าอีก"
"ไอ้บ้ามันจะรู้เรื่องพวกนั้นหรือเปล่า? มันเป็นคนบ้า ควรจะไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้นแหละ"